Nguyên Lê

Er wordt wel beweerd dat, als hij niet op 27-jarige leeftijd was overleden, Jimi Hendrix zich op termijn zou hebben ontpopt als jazzmuzikant. Vlak voor zijn dood in 1970 jamde hij met Roland Kirk en Tony Williams; een samenwerkingsproject met Gil Evans stond op de agenda. In de afgelopen drie decennia hebben gitaristen als John Scofield en Bill Frisell Hendrix' elektrische revolutie opgepikt en de jazz ingeloodst, maar zijn composities worden vaak terzijde geschoven als te rock-georiënteerd. Voor de Frans-Vietnamese elektrisch gitarist Nguyên Lê is dat echter geen probleem. Op Million Waves (1995) beleed hij al zijn voorliefde voor een eclectische aanpak. En op zijn nieuwste album Purple brengt hij ode aan Hendrix.

Lê's versies van klassiekers als Voodoo Child en If 6 was 9 zijn geen verjazzte uitvoeringen. Hij blijft redelijk dicht bij de bron. Het hedendaagse jasje blijft beperkt tot de toevoeging van een paar maten breakbeat, wat samples of extra percussiewerk van Karim Ziad. Om al te directe vergelijking met het niet te overtreffen origineel te vermijden, worden de vocalen uitsluitend verzorgd door vrouwen en is een deel van de nummers vertaald in het Bambara. Dat doet je vragen: wat had Hendrix met Mali?

De moeilijkste opgaaf heeft Lê voor zichzelf bewaard: het spelen van de gitaarpartijen. Vanaf de eerste minuut presenteert hij zich als een gitarist die door Hendrix is geïnspireerd maar een er een totaal andere speelwijze op nahoudt. Lê's geluid is gladder, ontdaan van scherpe randjes en soms bijna ijl. Af en toe doet hij zijn best op een ruig stukje scheurgitaar maar het blijft te beschaafd. Door tekort te schieten maakt Purple duidelijk wat Hendrix zo bijzonder maakte. Ook dat kan je een ode noemen.

Nguyên Lê: Purple (ACT, 9410-2) Distr Culture

    • Edo Dijksterhuis