The Yearlings

Jaarling: paard geboren in het vorige kalenderjaar. Het is nog maar afwachten of het ooit een kampioen wordt.

Dat geldt ook voor deze Nederlandse groep, waarvan de titelloze plaat op twee gedachten hinkt. Enerzijds tomeloze, maar nogal stuurloze rock met een hoofdpijnopwekkende, gonzende bas – in `How Can I Miss Someone I Never Had' en `Can't Find Main Street' – anderzijds ijle, Byrds-achtige finesse: `Poison Rain' is een van de beste nummers hier. Het probleem is niet alleen een tekort aan aansprekende melodieën, er klinkt een gebrek aan eenheid, er staat geen echte band te spelen. De gitaristen laten weliswaar prachtig werk horen, zoals het subtiele tegen elkaar in spelen in `Desire Is On The House', maar nogal wat liedjes lijken nog lang niet afgewerkt en klinken hier als plakwerk. Dan neemt niet weg dat waar de songs wél gelukt zijn ze erg goed klinken. De remedie is bekend: heel veel optreden. Potentie genoeg, benieuwd hoe ze 11 januari op Noorderslag klinken.

The Yearlings (Sonic Rendezvous SRV 005)