Sterilisatie

Na lezing van `Het recht van verstandelijk gehandicapten op kinderen' (Z, 7 december) duurde het enige tijd voor ik kon reageren. Wij hebben een zoon van bijna 50 jaar, die als baby van 11 maanden ten gevolge van encefalitis gehandicapt is geraakt. Lezen, schrijven, rekenen kan hij niet. Zoals een van de hulpverleners zei: ,,Wij hebben het gevoel dat hij een goed verstand heeft, maar de sleutel is verloren gegaan.'' Motorisch is hij ook onhandig. Maar aan zijn gevoel is echter niets mis. Hij heeft ook altijd met normale kinderen gespeeld. Als puber heeft hij het heel moeilijk gehad. Toen drong het volledig tot hem door dat hij nooit normaal zou worden.

In die tijd leerde hij een meisje kennen. Ook een encefalitis-slachtoffer, die er later nog epilepsie bij kreeg en ook nog een heel moeilijk karakter heeft. Inmiddels gewoon een stakker. Toentertijd zond de tv een serie uit over sterilisatie. Ik heb daar heel bewust met mijn zoon naar gekeken. Aan het eind zei hij: ,,Mam, dat wil ik ook. Ik zou graag kinderen willen hebben. Ik denk ook wel, dat ik ze op zou kunnen voeden, maar er zijn zoveel dingen die ik een kind niet voor kan doen. Dat wil ik een kind niet aandoen.'' Huisarts en specialist werkten volledig mee. Een week later was het gebeurd.

Wij als ouders zijn heel dankbaar en hebben diep respect voor dit wijze besluit van een gehandicapte jongen van 17, 18 jaar. Een hondje heeft de plaats van een kind ingenomen.

Elsbeth Etty is deze week met vakantie