Neko Case

De nog onbekende Amerikaanse zangeres Neko Case heeft een brede belangstelling. Case was ooit drummer in een punkband, en speelde in een roots-rockgroep. Inmiddels heeft ze de country&western; omarmd, en zocht ze een begeleidingsband bij elkaar die ze `The Boyfriends' doopte.

Country is volgens Case een desolate muzieksoort. Haar aanpak van dit vaak vastgeroeste genre doet dan ook denken aan Nick Cave en zijn visie op de blues in de jaren tachtig.

Ergens in Case's zang, op haar nieuwe, derde cd Blacklisted, klinkt soms het jodelige, blije door dat vaak met country&western; wordt geassocieerd. Dat zijn kortstondige vreugdemomenten. Vaker is haar stem van een galmende eenzaamheid, alsof het land waarover ze zingt weids en dor is, en geen beschutting biedt aan haar hartekreten.

De losjes gespeelde gitaarakkoorden zijn als zinderende bakens in die leegte, en de snel ratelende banjos als het uit de woestijn bekende `tuimelkruid' (tumble weeds) dat zich een heenkomen zoekt.

Case schrijft geen geramde melodieën, maar zoekende, zwervende melodielijnen die soms toewerken naar een verlossende ontknoping, maar soms ook lijken op te lossen in het niets. In het liedje Deep Red Bells bijvoorbeeld ontwikkelt de klagelijke opening zich onverwachts tot een up-tempo slot, waarin Case plotseling de kenau blijkt te kunnen uithangen. De afstemming van alle verschillende instrumenten heeft hier een prachtige, schijnbaar nonchalante stijl. De gitaren en drums klinken alsof de muzikanten af en toe kwamen langslopen en en passant hun instrument beroerden.

Neko Case. Blacklisted (Matador OLE 569)

    • Hester Carvalho