Multicultureel stadsparadijs aan de zee

De Canadese stad Vancouver is volgens onderzoekers de beste plaats ter wereld om te wonen. Een ontspannen metropool met een grote Aziatische invloed.

Als god in Frankrijk zit Mike Dodds voor zijn huis in Kitsilano, een hippe buurt van Vancouver. Een sportieve god, wel te verstaan: hij trekt zijn rollerblades uit en gaat er eens even lekker voor zitten op de veranda van zijn vrijstaande huis.

Dodds heeft uitzicht op de levendige strandcultuur aan de Canadese westkust. Er wordt gewandeld, gerend, gefietst. Op het grasveld is een frisbeespel aan de gang. Gebruinde, atletische lijven spelen beach volleybal. In de verte klinken de zoete klanken van een steel drum. Families zitten aan picknicktafels en de aroma's van barbecues zweven voorbij. Het dagelijkse beeld van een zomeravond in Kitsilano.

Daarmee houdt het prettige uitzicht echter niet op. Op de achtergrond ligt het bruisende stadscentrum van Vancouver met zijn aantrekkelijke hoogbouw: lichtgekleurde woontorens aan kustboulevards, met open ramen en balkons. En daarachter liggen de imposante, besneeuwde bergtoppen van de Rocky Mountains. De buitenwijken van Noord-Vancouver klampen zich vast aan de voet van het gebergte. Het ziet er allemaal even spectaculair uit.

,,Het is een geweldige stad om in te wonen'', zegt Dodds. ,,Er zijn veel mooie plekken, en een hoop actievelingen die hun sport bedrijven. Je kunt hier heerlijk fietsen, maar je kunt ook vrij gemakkelijk de stad uit om te kamperen of te varen. Het natuurschoon in de omgeving is ongeëvenaard.'' Dodds heeft in diverse Europese steden gewoond, maar als je volgens hem in een stad wilt wonen, moet je in Vancouver zijn.

Dodds is gewend aan de natuurlijke rijkdom van zijn geboorteplaats. Maar voor een bezoeker die de zonnige straten en stadsstranden van de West-Canadese metropool verkent, is één ding snel duidelijk: het is er inderdaad goed toeven.

Want ga maar na: de Noord-Amerikaanse westkust biedt in vele opzichten het beste van Canada de lusten zonder de lasten. Wel de winnende combinatie van natuurschoon, welvaart en multiculturalisme. Maar geen strenge winters met hun eindeloze sneeuwstormen, verstikkende poolwind en ingesneeuwde auto's: vaste nummers in bijna alle andere Canadese steden, van Edmonton tot Montréal. Het milde zeeklimaat is hier nagenoeg zonder extremen.

Het omgekeerde is ook waar: Canada biedt welbeschouwd het beste van de Noord-Amerikaanse westkust. Wel de ontspannen, actieve westkustcultuur en de zonnige atmosfeer van het stadsstrand. Maar geen buitensporige opzichtigheid en verstopte tienbaanssnelwegen als in Los Angeles, de Amerikaanse tegenhanger van Vancouver.

,,Vancouver is een grote stad, zonder overweldigend te zijn'', zegt Steve Crombie, die Vancouver verkiest boven andere Canadese steden als Ottawa of Toronto. ,,Het is prettiger om hier te wonen, beter behapbaar, minder hectisch, meer ontspannen'', zegt hij. ,,Je hebt de oceaan en de bergen zo bij de hand, het is hier een soort natuurlijke speeltuin met vele buitenactiviteiten. Je kunt letterlijk 's morgens skiën en 's middags varen.''

Stellen geboren Vancouvenaren als Dodds en Crombie de zaken te rooskleurig voor? Niet volgens William Mercer Consulting. Dit internationale bureau heeft Vancouver de afgelopen jaren herhaaldelijk aangewezen als ,,de beste plaats ter wereld om te wonen''. Mercer rangschikt elk jaar ruim tweehonderd steden in de hele wereld op kwaliteit van leven, om bedrijven die werknemers overplaatsen te helpen bij de berekening van compensatiekosten. Daarbij worden 39 criteria onderzocht, van economische en politieke omstandigheden tot onderwijs, gezondheidszorg, milieu, recreatie, veiligheid en openbaar vervoer. Vancouver deelt de top-3 doorgaans met Wenen en Zürich.

Vancouver is, met zijn ongeveer 2 miljoen inwoners, de derde stad van Canada, na Toronto en Montréal. Het is een relatief jonge stad, zelfs voor Canadese begrippen. De stad werd in de jaren 1870 gesticht als kleine houthakkersnederzetting nabij het snijpunt van de Amerikaans-Canadese grens (de 49ste breedtecirkel) en de kust van het Noord-Amerikaanse continent. In 1886 werd de plaats officieel omgedoopt tot Vancouver.

Nederlanders vragen zich soms af of het een verbastering van Coevorden is. Indirect, is het antwoord: de stad is genoemd naar George Vancouver, een Britse zeeman en ontdekkingsreiziger die het gebied in de achttiende eeuw in kaart bracht. Zijn voorouders waren van Coevorden naar Engeland geëmigreerd. Ook in de afgelopen eeuw hebben Nederlanders een bijdrage geleverd aan het multiculturele mozaïek van Vancouver. Ongeveer 20 procent van de naoorlogse Nederlandse immigranten in Canada, die vooral in de jaren vijftig arriveerden, is terechtgekomen in British Columbia, de West-Canadese deelstaat met Vancouver als grootste stad.

Wegens de westelijke ligging is Vancouver als immigratiestad de laatste jaren vooral een bestemming voor mensen uit Zuidoost-Azië, met name China en India. In de jaren negentig was er sprake van een ware immigratiegolf van inwoners van Hongkong, voorafgaand aan de overdracht van de Britse kroonkolonie aan China. Gebruikmakend van een Canadese immigratieregel dat investeerders een permanente verblijfsvergunning kunnen krijgen, staken zij bij elkaar miljoenen dollars in de ontwikkeling van de stad in ruil voor Canadese papieren. Het gevolg: moderne appartemententorens schoten als paddestoelen uit de grond, en Vancouver kreeg de bijnaam `Hongcouver'.

De Aziatische invloed is in heel Vancouver duidelijk waarneembaar, maar het zenuwcentrum van Chinees Vancouver is Chinatown. Tientallen Chinese groentewinkels en restaurants domineren de bedrijvige straten rond Pender Street. Er klinkt Chinese popmuziek, jongeren rijden rond in snelle auto's, mobiele telefoons in de hand. Samuel Wu, een Chinese antiekhandelaar en immigrant uit Hongkong, verkiest Vancouver boven zijn geboorteplaats. ,,Het is hier voor kinderen beter om op te groeien'', zegt hij.

Ook immigranten uit andere delen van de wereld voelen zich in het multiculturele Vancouver thuis. ,,De stad heet je welkom,'' zegt Patrick Sola, een Chileen die even uitrust van een fietsrit langs de kustpromenade. Hij heeft zelfs een T-shirt met Vancouver aan. ,,Het is erg prettig hier, dichtbij het strand. Waar je ook staat, zie je de oceaan en de bergen. Prachtig!''

De natuurlijke omgeving is inderdaad de troefkaart van de stad. Het centrum ligt op een schiereiland en wordt aan drie kanten omgeven door water. De parel in de kroon van Vancouver is Stanley Park, gelegen op het uiteinde van het centrale schiereiland, direct naast het centrum. Stanley Park is in omvang het derde stadspark in Noord-Amerika; in natuurschoon is het onovertroffen. Het frisgroene regenwoud met zijn tientallen meters hoge ceders en sparren geeft een hint van de natuur buiten de stad.

De beste manier om Stanley Park te verkennen is per mountainbike. Om het park heen loopt de populaire seawall, een wandel- en fietspromenade van ruim acht kilometer lang, die rond elke bocht een nieuw panorama biedt op English Bay en de Rocky Mountains. Wie rust en koelte zoekt kan terecht op de afgezonderde paden in het hart van het park. In deze groene oase is het soms klimmen en raak je gemakkelijk de weg kwijt. Vroeg of laat komt echter op de hogere punten, door de begroeiing heen, telkens weer een vergezicht tevoorschijn van Vancouver inderdaad een van 's werelds meest leefbare steden.

Op het vliegtuig terug naar huis, nagenietend van het fietsen door het regenwoud en het lopen langs het strand, neemt de fantasie de vrije loop. Een grote trek naar het westen, een appartement in zonnig Kitsilano, zou dat niet alsnog haalbaar zijn?

    • Frank Kuin