`Ik hou van net protest'

Nederlanders zijn gulle gevers als het gaat om goede doelen. De één doneert aan de kerk, de ander kiest voor de Derde Wereld. Ondernemer Ed Albers financiert acties tegen dierenleed.

Tot een jaar of acht geleden was hij een ,,gewone dierenliefhebber'', zoals hij het zelf noemt. Hij groeide op met honden en katten, had als volwassene altijd een hond in huis, gaf geld aan de Dierenambulance en was lid van de Dierenbescherming. ,,Allemaal normale dingen'', zegt Ed Albers (54). ,,Maar opeens veranderde dat. Toen ik 's avonds laat zat te zappen, kwam ik in een uitzending over dierentransport terecht. Als mijn vrouw of mijn zoon erbij geweest waren, hadden zij gezegd: zet eens wat anders op, want het waren afschuwelijke beelden. Maar ik was alleen en ik bleef kijken. Er werden koeien ingeladen in schepen. Ze werden opgetakeld aan hun poten en kregen een haak door hun rug. Een van de koeien viel uit de takel op de kade en brak haar heup. Via stroomstoten op haar uiers probeerden ze haar weer overeind te krijgen. Op dat moment ging bij mij een knop om.''

De volgende dag belde Albers, eigenaar van een bedrijf in fotocamera's en audiovisuele apparatuur, zijn grootste leveranciers. Hij vroeg of zij samen met hem een landelijke campagne tegen dierenleed wilden financieren. Ze deden allemaal mee en niet veel later verschenen in tientallen kranten paginagrote advertenties, waarin de wantoestanden rond het veetransport aan de kaak gesteld werden. Die campagne kostte 150.000 gulden.

,,Sinds die tijd verdiep ik me in dierenwelzijn'', zegt Albers. ,,Naarmate ik meer te weten kwam over de bioindustrie, ging ik me meer opwinden.''

Hij richtte de Groep Verontruste Ondernemers op, waarvoor hij grote namen uit het Nederlandse bedrijfsleven wist te mobiliseren. Deze groep voerde een advertentiecampagne à 175.000 gulden om mensen te wijzen op het lot van de varkens. In lijvige ordners bewaart Albers ingezonden brieven en krantenknipsels over de Verontruste Ondernemers en de correspondentie tussen de Ondernemers en de voormalige landbouwministers Apotheker en Brinkhorst. ,,Kritiek op de manier waarop we in Nederland met dieren omgaan komt meestal uit een heel andere hoek'', zegt Albers. ,,Men is niet gewend dat keurige ondernemers protesteren. Ik denk dat onze brieven om die reden heel serieus genomen werden. Van de minister kregen we altijd onmiddellijk antwoord.''

Albers tekende namens de Verontruste Ondernemers de afgelopen jaren protest aan tegen de kistkalveren (`Hoe kun je zoiets verzinnen, maar gelukkig wordt het nu afgebouwd'), tegen de legbatterijen (`Wat moeten wij met 100 miljoen kippen?'), tegen het fokken van nertsen (`Kwam er eindelijk een verbod, trekt het kabinet het weer in') en tegen het transport van varkens (`Als ik 's zomers op Sicilië ben en in die hitte een Nederlandse vrachtwagen vol varkens zie, schaam ik me voor mijn nationaliteit').

Terwijl Albers ijverig correspondeerde met Den Haag, werden elders in het land initiatieven ontplooid om de Stichting Wakker Dier op te richten, een organisatie die vergelijkbare doelen nastreeft. Sindsdien staan de activiteiten van de verontruste ondernemers op een laag pitje. ,,Als ondernemers hebben we de oprichting van Wakker Dier gestimuleerd'', zegt Albers. ,,Zij doen hetzelfde als wij, maar het verschil is dat wij het er een beetje bij deden, terwijl zij een professionele organisatie zijn. Tegenwoordig schrijf ik af en toe nog een ingezonden brief naar de krant, maar ik beperk me vooral tot financiële steun.''

Albers wil liever niet over geld praten. ,,Dan zeggen mensen `kijk hem eens goed doen'. Maar na enig aandringen vertelt hij dat hij ,,duizenden euro's per jaar'' aan dierenwelzijn geeft. Hij trekt zijn giften niet af van de belasting. Ik doe het ook niet op de zaak, ik betaal het gewoon zelf. Maar geld is eigenlijk niet zo belangrijk. Het gaat om ons gedrag als consument. Als wij allemaal naar de scharrelslager gaan, schakelen gewone slagers vanzelf over op scharrelvlees. Van mij hoeft niemand vegetariër te worden. Het gaat mij er alleen om dat we alle dieren met respect behandelen.''

Afgelopen december kreeg Wakker Dier het voor elkaar dat verschillende restaurants een kerstmenu presenteerden zonder foie gras. In diezelfde tijd legde Albers bij de ondernemersvereniging waarvan hij lid is (`Allemaal mensen die vaak uit eten gaan') haarfijn uit wat daar de reden van is. Om aan de vraag naar foie gras te voldoen, worden miljoenen ganzen en eenden onder dwang gevoerd. Ze krijgen een lange buis in hun keel, die via een trechter volgepropt wordt met maispap. Na een paar weken is hun lever sterk vergroot en belandt hij als foie gras op het bord van de restaurantbezoeker. In Nederland is deze voedingsmethode verboden, maar de vette levers mogen wel op de markt gebracht worden. Wakker Dier roept consumenten op tot verzet. Als zij de chef-kok erop aan spreken en geen foie gras bestellen, verdwijnt het gerecht vanzelf van de kaart, is de gedachte.

,,Dat is een manier van actie voeren die mij bevalt'', zegt Albers. ,,In een democratie moet je op een nette manier protesteren. Dat doet Wakker Dier en daarom geef ik financiële steun. Ik geef geld aan elke organisatie die zich inzet voor het welzijn van dieren, maar ik houd ermee op zodra ze de wet overtreden. Aan organisaties die nertsen bevrijden, geef ik geen cent.''

Dit is het eerste deel in een serie over mensen die aan goede doelen geven

    • Wilma van Hoeflaken