Dollen met dolfijnen op volle zee

Spiritueel communiceren met de natuur en na zons- opgang een ontmoeting met dolfijnen op volle zee. Op alle eilanden van Hawaii gilt en kraakt het van plezier.

Het zijn de geluiden die het eerst de aandacht trekken. Ze piepen. Even later zwemmen ze om je heen en onder je door. Vriendelijk starende en knipogende spinnerdolfijnen: twee à drie meter lang, zwart van boven, grijs in het midden en wit van onder. Een enkeling zwemt met een baby symmetrisch naast zich. Vanaf de bodem in deze baai aan de westkust van het eiland Hawaii zetten ze een acrobatische salto in die ze boven de zeespiegel spectaculair voltooien. Ze knetteren, gillen en kraken van plezier. Mijn gids, Caroline Visser-Moody, zwemt zingend met ze mee. Ze duikt gracieus in een door de zon verlichte straal met dolfijnenbubbels die vanuit het niets omhoog druppelt.

Ik was gewaarschuwd. ,,De interactie met de dolfijnen kan totaal overweldigend zijn en brengt je dan in een andere staat van bewustzijn.'' Het was ook mogelijk dat ik ,,naast een gevoel van diepe liefde en geluk boodschappen en inzichten zou ontvangen die belangrijk kunnen zijn voor de rest van je leven'', zo vermeldt de website van Caroline Visser.

En inderdaad, de ontmoeting met de dolfijn is een indrukwekkende, vreugdevolle belevenis. Waar me thuis in het kinderbadje al na tien minuten de angst bekruipt dat ik door kramp de verdrinkingsdood zal sterven, zwem ik hier onbekommerd, soms wel anderhalf uur achtereen, tussen dieren die een flinke kop groter zijn. Ik zie hoe ze een soort waterpolo spelen met een blaadje dat ze via hun vinnen soepel aan elkaar doorgeven. Een paar dagen later spring ik zelfs op volle zee vanaf de boot met mijn snorkel en flippers tussen een kolonie grienden gemiddeld zes meter lange walvissen om ook met deze dieren te zwemmen. Iedere keer als ik besluit om uit het water te gaan, keren de zeezoogdieren nog nadrukkelijker terug. ,,Ze zoeken je echt op'', zegt mijn dolfijnenjuf bemoedigend. En dat is een goed teken, verzekert ze. ,,Dolfijnen en walvissen maken alleen contact met bewuste mensen. Degenen die nog wakker zijn.''

In een Blaricumse villa had Caroline Visser (45) elf jaar lang een naar eigen zeggen goedlopende tekenschool. Toch miste ze iets in Nederland, waar te veel mensen ,,voor de kat zijn viool leven''.

Boeken van Joan Ocean en prinses Irene over de zegeningen van het zwemmen met dolfijnen op Hawaii zetten haar op het spoor van deze eilandengroep. Na een vakantie werd ze meteen verliefd op de magie van dit land. ,,Hier is de natuur de baas en niet de mens.'' Inmiddels woont ze er zes jaar onafgebroken. De laatste twee jaar organiseert ze op het zuidelijkste eiland Big Island voor groepen van gemiddeld vier personen spirituele natuurvakanties.

Visser is bepaald niet de enige die zich bezighoudt met deze vorm van toerisme. De eilandengroep Hawaii is de thuisbasis van wat je rustig de Beweging der Dolfinisten mag noemen. De bekendste vertegenwoordiger hiervan is de 62-jarige Amerikaanse Joan Ocean. Zij werkte aanvankelijk als psychotherapeut met mishandelde kinderen, maar de afgelopen vijftien jaar organiseert ze dolfijnenvakanties. Ze doet dit sinds ze merkte dat ze dolfijns spreekt en verstaat: Joan ontvangt dolfijnenboodschappen via haar oren maar ook via haar lichaamscellen, zegt ze.

Een voordracht van de opvallend jeugdig ogende en steeds intens blij kijkende Ocean die tot 1976 de naam van haar eerste man, Garofalow, droeg lijkt sterk op een eredienst. De bestsellerauteur vraagt haar toehoorders bij aanvang de ogen te sluiten, laat via een cassette dolfijnengeluiden horen en vraagt met gebroken stem om vergiffenis voor de respectloze wijze waarop de mensheid met de oceaan en de dolfijn in het bijzonder omgaat. Ocean brengt de gasten in haar zesdaagse programma's die ze seminars noemt per boot naar volle zee om ze dan te laten zwemmen met dolfijnen.

De minder avontuurlijke toerist kan terecht in het Hilton Waikoloa Village. Een megalomaan hotel waar je met een soort tram of per boot van de ene naar de andere vleugel wordt gebracht met een groot bassin waar tien dolfijnen zwemmen in ondiep water. De firma Dolphin Quest laat gasten daar met dolfijnen dollen. Het is wel prijzig. Voor een familie van vijf kost een programma van een half uur zevenhonderd dollar.

Caroline Visser gruwt van de Hilton-methode. Ze werkt met kleine groepen toeristen die in principe vanuit nauwelijks bezochte baaien kort na zonsopgang naar de dolfijnen zwemmen. Respect voor de dolfijn staat voorop. De dieren mogen niet worden opgejaagd of aangeraakt en er dient rustig en zo mogelijk sierlijk te worden gezwommen want de dolfijn heeft er ook recht op iets moois te zien. Ook Caroline is van mening dat de dolfijn een belangrijke boodschap verkondigt. ,,Ze hebben een prachtige sociale orde en tonen ons hoe je elkaar onvoorwaardelijk lief kunt hebben. Als ik me kwetsbaar voel of onzeker, zijn ze er altijd en geven ze troost. Ik word dan opgenomen in hun groep alsof ik ook een dolfijn ben.''

De dolfijn is volgens de dolfinisten een schakel in de communicatie met het buitenaardse, met de goden. Caroline Visser denkt dat er ,,andere levensvormen'' zijn die ons op aarde te hulp willen komen omdat ze bang zijn dat de planeet wordt vernietigd. ,,Dat klinkt misschien gek maar we hebben ook heel lang gedacht dat de aarde plat was.'' Ze wijst erop dat er vorig jaar in het zuiden van Engeland een `graancirkel' is aangebracht in de vorm van twee dolfijnen. En dat is volgens haar niet het product van artistieke belhamels. ,,De vormen zijn immers veel te ingewikkeld om zelf te maken.'' Visser vermoedt dat het symbool informatie bevat die nodig is om te komen tot de periode van verhoogd bewustzijn die volgens haar wereldwijd in 2012 voor iedereen zal doorbreken.

Op Hawaii is niet iedereen blij met de Amerikanen van het vasteland, de Japanners of Europeanen die met hun dolfijnen komen knuffelen. ,,Ik snap heel goed dat veel mensen healing zoeken bij dolfijnen, maar het is cultureel incorrect en ik vind het beledigend'', zegt Jimmy Medeiros (42). Hij zit aan een houten tafel in de achtertuin van zijn huis aan de idyllische Honaunau-baai. De kolossaal gespierde Medeiros, verre afstammeling van de koninklijke familie van Hawaii, is al jaren actief om het zuidelijk deel van dit eiland te vrijwaren van al die commerciële activiteiten die in de rest van Hawaii zoveel onherstelbare schade hebben aangericht. ,,De walvissen en de dolfijnen zijn voor de Hawaiiaan wat de adelaar is voor de indiaan. Het is een religieus dier: ze zijn heilig, want onze voorouders reïncarneren in dolfijnen'', zegt Medeiros. ,,Ik heb zelf daarom nog nooit met een dolfijn gezwommen.''

Vooral de laatste jaren heeft Medeiros met lede ogen moeten aanzien hoe steeds meer buitenstaanders dit gebied binnendringen. Hij kreeg laatst zelfs drieduizend dollar per maand geboden als hij bereid bleek zijn achtertuin open te stellen als parkeerplaats voor kayakken. Hij moet er niets van weten. ,,Ik heb hier in mijn tuin staan schreeuwen naar mensen die met een soort waterscooters achter onze dolfijnen aan racen'', vertelt Jimmy. Tot nu toe weet hij de commercie goeddeels buiten zijn baai te houden. Zo zijn de buurtbewoners bijvoorbeeld onderling overeengekomen geen bar in de baai toe te staan, wat extra toeristen aan zou trekken. Toch zijn de scholen dolfijnen die in de baai slapen en baren kleiner en schuwer geworden. ,,Vroeger zwommen ze direct voor mijn tuin, maar nu zie ik ze de baai uitvluchten als er weer een groep snorkelaars komt.''

Een van de gasten van gids Caroline Visser is de 51-jarige Juliëtte Richter uit Montfoort. Ze noemt Caroline ,,een hoogbegaafde vrouw die de schreeuw om hulp uit de oceaan goed opvangt.'' Voor Richter is het spiritueel avontuur op Hawaii een adembenemende gebeurtenis. Vier jaar geleden stierf haar 20-jarige dochter Gemma aan kanker en kort daarna strandde haar huwelijk. Als ze de ochtend na haar aankomst bij de eerste keer zwemmen meteen een dolfijn met baby naast zich ziet, vult haar duikbril zich met tranen. ,,Toch won de vreugde over zoveel schoonheid het uiteindelijk van mijn verdriet'', zegt Juliëtte.

De redenering van Medeiros begrijpt ze maar deelt ze niet. ,,Caroline is een paar stappen verder dan Jimmy'', zegt ze. ,,Hij zet zich in voor zijn cultuurgoed, maar het zou een stagnatie zijn in de ontwikkeling om je alleen in te zetten voor behoud. Er zijn juist mensen nodig voor de overdracht van de fijne energie en de levenskracht die de dolfijn uitstraalt. Er is behoefte aan ambassadeurs die hun liefde en boodschappen verkondigen.''

De belangrijkste god waar dolfijnen op Hawaii mee communiceren is de god van het vuur Pele die woont aan de zuidkant van het eiland in de levende vulkaan Kilauea. ,,Pele is hetzelfde als moeder Maria. Ze vertegenwoordigt een vrouwelijke oerkracht'', zegt Richter. Na zonsondergang strompelen duizenden mensen over lauwwarme, als ijsschotsen gestapelde stukken land om te zien hoe de vloeibare aarde sissend en brullend de zee in stroomt. ,,Dit is de ultieme power van de aarde'', zegt Caroline nadat ze is voorgegaan in een groepsgebed om Pele om bescherming te vragen. Het is niet geheel zonder risico. De groep betreedt het ongemarkeerde deel van de vulkaan. Men pakt elkaars hand. Een enkeling trekt zijn t-shirt uit en probeert van zo dichtbij mogelijk de warmte van de kolkende aarde te ervaren. De tocht gaat verder over smeulende grond. ,,Het lijkt of hier de goden worden gecreëerd, reusachtige armen en benen'', zegt Juliëtte wijzend naar een plas gloeiende lava. Hawaii baart kakelvers nieuw land.

    • Marcel Haenen