DE WEEK

Presidenten van

centrale banken als Wim Duisenberg (ECB) en Alan Greenspan (Fed) zijn beroepsoptimisten. Zij zitten in een strak keurslijf om de moed er bij de geplaagde burger en bedrijven een beetje in te houden. Daardoor zijn zij bijna wel verplicht te roepen dat het in 2003 ongetwijfeld wel weer wat beter zal gaan met de kwakkelende economie. Beurskrach, stijgende werkloosheid, terrorisme, oplopende inflatie, teloorgang van het consumentenvertrouwen en snel oplopende politieke spanning ten spijt. Maar beide bankpresidenten houden het simpel. Alleen een oorlog tegen Irak waarbij de vlam in de pan slaat en de hele regio in brand komt te staan kan de wereldeconomie volgens hen in nog peillozer diepten storten dan het afgelopen jaar al het geval was. Opmerkelijk is dat het horror-scenario dat een eventuele oorlog tegen Irak wel eens wat minder soepel kan verlopen dan algemeen wordt aangenomen, in een hoek waaruit je dat niet meteen verwacht, het Pentagon, niet eens uitgesloten wordt. En als generaals aan een oorlog twijfelen....

Het kan natuurlijk

ook anders lopen en alles weer snel achter de rug is, de olieprijs weer tot aanvaardbaar niveau zakt en ook de inflatie. Uit voorzorg is voor het revalidatieproces van de zieke patiënt wel wat meer tijd uitgetrokken dan gebruikelijk. 2003 wordt door de meeste managers voor het gemak overgeslagen. Het is een stuk veiliger om 2004 aan te merken als het jaar waarin het misschien weer iets beter met hun bedrijf zal gaan. Maar de meeste bestuurders zijn dan ook geen president van de centrale bank en worden gewoon afgerekend op resultaat. En er is geen bestuursvoorzitter die zich in zijn nieuwjaarsprognose durft te wagen aan de uitspraak dat die resultaten in 2003 veel zullen opleveren. Of het zou Cees van der Hoeven moeten zijn. Als een morrend kind dat zijn favoriete speelgoed is ontnomen heeft hij in besloten kring voor het personeel deze week voorspeld dat hij van plan is zich met Ahold te revancheren voor het `rampjaar' 2002. Hij heeft zijn bijbaantjes voor deze missie er al voor opgegeven. Misschien toch de topbestuurder waarvoor hij gezien zijn prijzen als `manager van het jaar' in het verleden veelvuldig is versleten?

Voor de gewone

werknemer is het minder gemakkelijk om 2003 gewoon maar te vergeten. Hij voelt de recessie dit jaar onmiddellijk in zijn portemonnee. Of hij nu per rijwiel (de fietsaftrek sneuvelt) naar zijn werk gaat of per auto (accijns omhoog), financieel bloeden zal hij. Ook de spaarregeling wordt in 2003 gedeeltelijk afgeschaft. Winstdelingsregelingsspaarregeling en premiespaarregeling voor werknemers sneuvelen helemaal.

Nederlandse aandelen

verloren vorig jaar ruim 200 miljard euro aan waarde, een bedrag dat vergelijkbaar is met de helft van het bruto binnenlands product. Internationaal is het beeld nauwelijks beter. Een vergelijking met de depressie uit de jaren dertig wordt al voorzichtig getrokken. De toonaangevende AEX-index op het Damrak daalde het afgelopen jaar 36,8 procent.

Beleggers houden

van mooie dromen en niet van nachtmerries. Vergeten zijn de sprookjesachtige bedragen die nog maar enkele jaren geleden belastingvrij konden worden bijgeschreven uit beleggingswinsten. De goudkoorts sloeg echter in brede kring toe toen beleggersproducten de markt overspoelden waarbij met geleend geld aandelen konden worden gekocht. In de euforie werd alleen even vergeten dat aandelen ook in waarde kunnen dalen. Maar gaat hier niet op `wie zijn gat verbrandt, moet op de blaren zitten?' Ben je gek. De Consumentenbond en Stichting Leaseverlies hebben namens meer dan 53.000 gedupeerde beleggers Dexia Bank gedagvaard omdat zij ontevreden zijn over de producten van Legio Lease. Beleggers moeten vanwege de geleden verliezen op hun portefeuille bijstorten maar eisen in plaats daarvan een schadevergoeding van naar schatting 3 tot 4,5 miljard euro. De omgekeerde wereld.

Het bloedbad

heeft ook zijn komische kanten. Een beurspakket van een gorilla dat was samengesteld aan de hand van bananen waarop een labeltje van een beursfonds was geplakt, leverde 15 procent meer op dan de AEX-index. Analisten en beurshandelaren verslagen. Een enkele uitzondering daar gelaten hadden analisten drie jaar koersdalingen niet verwacht, laat staan voorspeld. Maar analisten zijn beroepsoptimisten.