Darts

Dezer dagen wordt op televisie zo'n tachtig uur darts uitgezonden. Tachtig uur, daar doet de KRO een heel jaar over om de boodschap van God en het Vaticaan te verkondigen.

Het gekkenhuis Nederland.

Het Embassy-toernooi in het Engelse Frimly Green heet prestigieus te zijn. Ik ben een trouwe kijker, maar na al die jaren ben ik er nog steeds niet achter waar dat prestige dan zit. Het gezelschap van deelnemers en toeschouwers is geketend door een grauwsluier van verschaald bier, rook, tatoeages, misplaatste minirokken, te rode lippen, klatergoud, hangborsten, vetrollen, glibberende ogen en lawaai. In Frimly Green zit duizend jaar gevang bij elkaar.

Onze polderkampioen Raymond van Barneveld is er ook. Barney voor de vrienden.

De gewezen postbode uit Den Haag is in de ruige pubambiance van Frimly Green een vertederende verschijning. Hij is goedmoedig dik, heeft een schichtige oogopslag, lacht de lach van onschuldige kinderen, is vrouwvriendelijk zonder koketterie, spreekt met twee woorden zij het hakkelend, denkt dag en nacht aan zijn lieve moeder. Kortom, een jongen voor de wervingsfolder van de KRO.

Pijltjes gooien kan hij ook. Hij heeft al twee Embassy-titels op zak en is dus niet voor niets geridderd en ereburger van Den Haag. Raymond wordt zelfs buitengaats gekoesterd als een Britse legende. Held zijn in het land van Tony en Cherie Blair lijkt me niet een verdienste, maar nu de internationale reputatie van Nederland zo gedeukt is, is deze kruimel mooi meegenomen. Barney for president, in Zimbabwe heeft het de klank van een belofte ik kan mij daar iets bij voorstellen.

Wat ik mij niet kan voorstellen is dat darters zich aandienen als topsporters. Toch doen ze alsof. Wat heet: in De Telegraaf onhult kampioen Van Barneveld dat hij zich alles ontzegd heeft om aan de top te blijven. ,,Vroeger bezocht ik sportpsychologen en haptonomen, maar daar ben ik mee gestopt. Ook de flauwekul van hangertjes en kettinkjes heb ik afgezworen. En ik plak ook geen pleistertjes meer. Ik geloof nu alleen nog in mezelf.''

Wat hij nog wél doet? Hardlopen, diëten, op de fiets zitten, een enkele keer participeren aan de oefensessies van de voetbalprofs van ADO Den Haag, afzien dus. Dom masochisme want de schoonheid van darters is juist dat ze `dubbels' gooien met het duivelse gemak van een fluwelen pols terwijl ze nog na staan te hijgen van de honderd kilo waarmee ze die ochtend zijn opgestaan. Hoezo diëten en afzien? De winnaar van The Embassy is tevens de kampioen van vetzucht, van zuipen en overspel. Poldergeluk.

Een tijd geleden had ik de bedenkelijke eer een halfuurtje in de aanwezigheid van darter Roland Scholten te vertoeven. Ook hij verhief zichzelf tot de deugd van de ascese, tot een monster van trainingsarbeid, tot een fan van sportpsychologen, tot een atleet van het fanatiekste soort. Ik had de indruk dat ik tegen een pretentieus skelet aan zat te praten, inderdaad schraal van botten en rumoer, maar dan niet als verovering, gewoon omdat de bv Het Leven hem terecht niet meer had gegund dan het comfort van een sprinkhaan. Scholten fulmineerde de hele tijd tegen de sportexegeten die in darts niet meer wilden zien dan de opwinding van cafévermaak. Hij was beledigd in zijn diepste kern. Nou ja, zijn kern was al even dun als zijn gebinte. De Macher Scholten: je lacht je dood.

Natuurlijk is darts geen topsport. Het is bierkoorts, gekte, geritualiseerde onzin, geregisseerde commercie van tv-zenders die kleur en klank willen geven aan de lugubere lichtheid van het bestaan, aan de aangeboren vadsigheid van het volk. Darts is de danse macabre van de kleine onderwereld.

Alweer in De Telegraaf las ik dat mevrouw Van Barneveld tijdens de Doeland Grand Masters bedreigd werd. Nog net geen kogelbrief, maar toch: ,,Ik was voor een goed doel de zaal in gegaan. Een deel van het publiek was volslagen beschonken en misdroeg zich verschrikkelijk.'' De Engelse spreekstalmeester had het ook gezien. Sterker nog, hij had gezien dat de serveesters voortdurend in de billen werden geknepen.

Dat is darts. Carnaval zonder maskers. Driften zonder kuisheidsgordels. Gedoe om pijltjes met in het achterhoofd het verlangen naar de ultieme dronkenschap. Ik heb met Van Barneveld te doen. En, eerlijk gezegd, ik ben blij dat hij miljonair is geworden in de schemering tussen boven- en onderwereld van Frimly Green.

    • Hugo Camps