Uitbreiding Europa 2

Het artikel `EU houdt Turkije al 40 jaar af' van Ben van der Velden (NRC Handelsblad, 13 december), heb ik met belangstelling gelezen. Van der Velden stelt dat de EU een afhoudende opstelling vertoont bij de discussie over toetreding van Turkije tot de EU en dat deze is gebaseerd op het `verzwegen argument' dat Turkije als moslimland niet welkom is in de EU. Van der Velden heeft met zijn op religie en cultuur gerichte analyse een belangrijk punt te pakken. Nochtans komt het mij voor dat hij niet diep genoeg heeft gegraven qua verzwegen argumentaties.

Het komt mij voor dat zeker sinds de traumatische gebeurtenissen van 11 september 2001 geopolitieke en militaire overwegingen een belangrijker verklaringsgrond bieden voor de geconstateerde afhoudende opstelling van de EU. En tevens van de als brutaal ervaren druk die de Verenigde Staten recent op de Europese leiders hebben uitgeoefend om Turkije een concreet perspectief te verstrekken op toetreding.

Vanaf het moment dat Turkije toetreedt grenst de EU aan Georgië, Armenië, Iran, Irak, Koerdische regio's, Syrië en Libanon. Het lijkt mij volstrekt duidelijk dat de EU zich daarmee in een enorm politiek en militair wespennest begeeft. Het zou het definitieve einde betekenen van de betrekkelijke `splendid isolation' van de EU, die de VS een doorn in het oog is bij hun acties tegen Irak en het internationale terrorisme. Bij toetreding van Turkije behoeven de VS zich daarover geen zorgen meer te maken; de EU hangt dan definitief `in het net'.

Ik ben ervan overtuigd dat slechts zeer weinig Nederlanders zich van deze problematiek bewust zijn en het zou wellicht goed zijn om een en ander in de maatschappelijke en politieke discussie te betrekken. Opdat een meer bewuste keuze kan worden gemaakt over wat we belangrijk vinden en waar we ons voor willen inzetten.