Jacky Terrasson

Vroeg succes werkt soms remmend. De Parijse pianist Jacky Terrasson weet daar alles van. Begin jaren '90 won hij de Thelonious Monk Competition en kreeg een contract bij Blue Note. Na een tour met diva Betty Carter wilde iedere bandleider tussen New York en Tokio hem contracteren. Maar met zijn eigen albums ging het minder. De eerste twee cd's kregen van ciritici het voordeel van de twijfel; als hij zich toelegde op structuur kwam het goed. Maar Terrasson zakte weg in fabuleus maar zielloos showspelen. Vibrafonist Stefon Harris bracht hem met A Paris en Kindred weer op het juiste spoor. Met het nieuwe Smile neemt Terrasson revanche.

In de 13 nummers volgt Terrasson het voorbeeld van zijn relaxte ritmesectie en neemt hij bewust gas terug. In het bloedmooie titelnummer neigt hij soms naar klassieke romantiek maar trekt hij op het juiste moment energiek de teugels aan. In Sous le ciel de Paris lijkt Terrasson de toetsen bijna te aaien, zo subtiel klinkt het. Maar ook de losjes swingende versie van Stevie Wonders Isn't she lovely? klinkt mooi. Jacky is back.

Jacky Terrasson: Smile (Blue Note, 7243 5 42413 2 1) Distr EMI

    • Edo Dijksterhuis