Alfa Romeo 156 GTA

De Alfa Romeo 156 GTA is de droom van elke enthousiaste plaatwerker of schadehersteller. Een koetswerk waarvan het staal uitbundig in elke denkbare vorm is gestanst; scherpe vouwen in naar buiten bollende deuren en spatschermen, er is amper een rechte lijn in de carrosserie te ontdekken. En toch maakt het androgyne geheel een buitengewoon fraaie indruk, een van de mooiste Alfa's ooit. Misschien is het het androgyne dat deze auto zo populair maakt, want werkelijk elke leeftijdscategorie en geslacht – mits in het bezit van een geldig rijbewijs – is achter het stuur van deze Alfa te vinden.

De 156 is al vier jaar op de markt en met een half miljoen verkochte exemplaren is het lang geleden dat Alfa zo'n succesnummer in huis had. Daarvoor moet men teruggegaan naar 1962, het jaar waarin de Giulia op de markt kwam en waarvan de productie pas in 1976 werd stopgezet. Het zou met de 156 ook wel eens die kant op kunnen gaan, want het briljante ontwerp kan nog jaren mee.

Om de aandacht voor het model op sterkte te houden is er een pittige versie uitgebracht, de GTA, verkrijgbaar in een sedan- en een sportwagonversie. Ik heb gekozen voor de laatste omdat daar volgens de folder de actrice Catherine Zeta Jones als een slangenmens doorheen gekropen is. Ik heb dat ook geprobeerd, maar ben halverwege hopeloos klem komen te zitten. Catherine zal het ook wel niet meer lukken, want sinds haar huwelijk met Michael Douglas is ze vele kilo's zwaarder geworden. Geluk maakt dik.

GTA staat voor Gran Turismo Alleggerita, een typeaanduiding die voor het eerst werd gebruikt in de toerwagenversie van de Giulia Sprint. Alleggerita betekent zo licht als mogelijk, wat destijds inhield dat alles wat in en aan de auto gemist kon worden op de stoep werd gezet of zo klein mogelijk werd uitgevoerd. Honderden kilo's werden er op die manier aan wagengewicht bespaard.

De sportwagon weegt bijna anderhalve ton, de A zou daardoor voor ademnood kunnen staan, ware het niet dat al dat gewicht ditmaal wordt voortgetrokken door een opgeboorde zespitter. En zonder turbo's; alle 250 pk's zijn puur natuur. De buitenkant is grotendeels onveranderd gebleven, er is wat geboetseerd – en niet alles daarvan is even goed geslaagd – aan voor- en achterbumper. Met een voorzichtig gehanteerde rubberen hamer zijn de spatborden iets verder uitgebold om ruimte te geven aan de mooiste velgen van dit moment. Jammer van de knullig gemonteerde uitlaat, bij een zo uitgewogen ontwerp als de 156 valt die volledig uit de toon. Over ergernis gesproken, er zou een forse boete van de designpolitie moeten worden uitgereikt aan degenen die het durven onder dit model een trekhaak te laten monteren.

Het dashboard heeft me nooit zo kunnen bekoren, te kleine en slecht afleesbare klokken boven het stuur en in de middenconsole. Her en der rondgestrooide schakelaars en een te hoog in het dashboard geplaatste en als een lichtkrant ogend `infocentre'. Veel en matig verwerkt plastic, maar de lederen kuipstoelen zijn prachtig en doen denken aan mijn geliefde 2000 GTV. Waarom brengen ze dat model niet opnieuw in productie, de mallen ervoor moeten toch nog ergens liggen?

Dat treurige gevoel verdwijnt ogenblikkelijk bij het omdraaien van de sleutel, het geluid van de 3,2-liter V6 is indrukwekkend. De schakelwegen van de zesbak zijn kort en exact en degraderen al dat trendy flippergedoe aan het stuur tot een overbodig speeltje. De wagen schuurt met zijn buik bijna over de straat, dus wegsprinten uit het van drempels voorziene woonerf kan u binnen enkele seconden veel plaatschade en gezichtsverlies bezorgen.

Hij stuurt heerlijk direct, trekt als een neushoorn in alle versnellingen, maakt de versnellingsbak bijna overbodig, want zelfs vanuit een wandeltempo in de zes spurt de GTA zonder stotteren richting immer waakzame flitspalen. De keerzijde van al die pret is dat de motor het vertikt – ook bij normale snelheden – te matigen met innemen.

Dit is een decente Ferrari voor een kwart van de prijs. Maar jammer genoeg is deze stuurmansauto niet voorzien van de aandrijving waar hij recht op heeft, namelijk van die op de achterwielen. Of beter nog, op alle vier.