Sarkozy, een storm die door Frankrijk raast

Nicolas Sarkozy, de Franse minister van Binnenlandse Zaken, trekt als een stormwind door de Franse politiek. Het al aangeslagen links wordt uiteengespeeld.

Sternieuwslezer van France 2 David Pujadas had er niet van terug. ,,U en ik wonen daar niet'', antwoordde minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy vorige week op kritische vragen over nieuwe veiligheidsmaatregelen ter bestrijding van de misdaad in achterstandswijken. ,,Ik kom op voor de allerarmsten, voor het vergeten Frankrijk.'' Stotterend waagde Pujadas nog een poging om de bezwaren van links en van mensenrechtengroepen te verwoorden, maar die poging strandde jammerlijk op de mengeling van briljant verbaal talent en gespeelde vertrouwelijkheid, waar Sarkozy het patent op heeft.

Of Sarkozy's maatregelen in de praktijk toe te passen zijn, doet er nauwelijks toe. Het is het psychologische effect dat telt. Hij wil prostituees en hun klanten, krakers, `agressieve' bedelaars en zigeuners aanpakken. Ook aan het gehang van jongeren in de trappenhuizen van de flats moet een eind komen. ,,Daar wonen mensen die het minste verdienen en het verste moeten reizen naar hun werk. Moeten die allerarmsten dan ook nog gestraft worden met de meeste misdaad en overlast voor hun deur?''

Met slogans als `een oorlog tegen de armen' en `politiestaat' dacht de linkse oppositie de als ambitieus en machtsbelust bekendstaande minister de voet dwars te zetten. Maar de gewiekste advocaat Sarkozy spreekt de taal van de gewone man beter dan links. Het moet maar eens afgelopen zijn met dat `droits de l'hommisme', het mensenrechtengedoe: mensenrechten zijn er ook en in de eerste plaats voor de slachtoffers.

De socialistische burgemeester van Montpellier, Georges Frêche, gaf hem gelijk en zei dat `kaviaar-links' beter kon zwijgen. ,,Als links ook maar de helft van de wet-Sarkozy had doorgevoerd, had (het) de verkiezingen gewonnen. We hebben dat niet gedaan. Laten we dan nu onze mond houden.''

Sarkozy is overal. De Corsicanen heeft hij koelbloedig een referendum over autonomie toegezegd, want ,,we hoeven niet bang te zijn voor de democratie''. Hij heeft de roman `Rose bonbon' waarin pedofiele passages voorkomen, niet verboden en probeert één gezaghebbend aanspreekpunt voor de verdeelde islam van Frankrijk te organiseren.

Het sinds de nederlaag van dit voorjaar hopeloos verdeelde en zo goed als leiderloze links wordt niet alleen door Sarkozy nog verder uiteen gespeeld. De steeds populairdere minister van Binnenlandse Zaken is mediamiek verreweg het behendigste lid van de regering-Raffarin, maar hij is niet de enige. De premier zelf maakt op zijn minst ook de indruk van buitengewone voortvarendheid. De al decennia slepende kwestie van de decentralisatie die volgens critici `een Republiek van 36.000 snelheden', evenveel als er gemeenten zijn in de hand kan werken, gaat Raffarin in elk geval verbaal niet uit de weg. Ook heeft hij het gewaagd openhartig de beloofde lastenverlichting te koppelen aan de economische groei, aldus de eerste stap zettend naar het onafwendbare breken van de belofte. De Senaat heeft hij verzocht de ingediende amendementen ter verlichting van de vermogensbelasting in te trekken en terwijl hij stemrecht voor buitenlanders deze week afwees kondigde hij nieuwe maatregelen aan ter verbetering van het aloude `integratiemodel'.

Voor rechts is `21 april', de dag waarop de extreem-rechtse leider Jean-Marie le Pen de tweede ronde van de presidentsverkeizingen haalde ten koste van de socialistische premier Lionel Jospin, ,,niet slechts een waarschuwing geweest, maar regelrecht alarm'', zo zei Sarkozy tegen Pujadas. Dat alarm verklaart de in elk geval met de mond beleden aandacht van de rechtse regering-Raffarin voor `de allerarmsten' en de, zij het selectieve, inlijving van linkse thema's. Tot verdere ontreddering van links maar, als de tekenen niet bedriegen, ook van rechts. Chiracs bezempartij UMP, die sinds de presidentsverkiezingen alle rechtse partijen opslokte, blijft explosief. Zo drongen UMP-kamerleden deze week aan op stemrecht voor buitenlanders, tot afgrijzen van rechtsere bloedgroepen. Ook het zachtjes in de richting van het hellende vlak duwen van de `dubbele straf' door Sarkozy wordt met argusogen gevolgd. De duivelskunstenaar zal zijn talenten ook in eigen kamp nog hard nodig hebben.