Post

Verreweg de meeste lezerspost voor deze rubriek haalt de krantenkolommen niet. Het zijn brieven van lezers aan mij die niet bedoeld zijn als `ingezonden brief'. Ik stuur de schrijvers een persoonlijk antwoord en daarmee is de kous af. Dat is soms jammer, want die brieven kunnen op velerlei gebied informatie, wenken en kritiek bevatten die een breder publiek zouden kunnen interesseren. Vandaar mijn voornemen op gezette tijden citaten uit deze brieven te publiceren.

Ook kritiek? Jazeker, want de lezers sparen de eigenwijze chroniqueur terecht hun roede niet. Toen ik onlangs een relativerend stukje schreef over de literaire kwaliteiten van Jan de Hartog, liet een lezer mij weten dat ik ,,mijn frustraties over mijn mislukte erecties had gesublimeerd in het snob-zijn''.

Wie mij op nog meer ondeugdelijke oordelen betrapt heeft misschien houvast aan deze theorie. Het was overigens een mannelijke lezer, waarmee ik niet wil suggeren dat er mogelijk iets met zijn eigen erecties aan de hand is.

De lezers van deze rubriek reageren vooral op prozaïsche, huiselijke onderwerpen. Op stukjes over bij voorbeeld katten, `de oude man die ik af en toe opzoek' en de inkeping van Bolletje komen meer reacties dan op stukjes over politiek. Een poosje geleden schreef ik over de laxeerproblemen van de oude man. Dat leverde een reeks brieven op met de meest uiteenlopende adviezen: van bidden, gymnastiekoefeningen en een kopje lauw water vóór het ontbijt tot het eten van een volkoren boterham. ,,Dit leidt bij mij nu tot het gewenste succes'', schreef een 83-jarige lezeres, ,,een enkele uitzondering daargelaten.''

Ik heb al deze adviezen inmiddels aan de oude man doorgegeven. Hij toonde zich dankbaar, al was hij sceptisch over de gymnastiekoefeningen.

Sommige lezers die niet veel heil zagen in de inkeping van Bolletje, adviseerden mij een beschuitbus aan te schaffen. Haal de beschuiten uit de verpakking en doe ze in een bus. Maar ik had al een bus! De pest is dat beschuiten daar nooit lang bros in blijven. Daarom geef ik graag de adviezen van lezers door om een glazen stolp of een beschuitbus met een binnenbus te proberen. Zo leer je nog eens wat, al win je er niet de oorlog met Irak mee.

Hoe te voorkomen dat de kat op het vakantieadres verdwaalt? Smeer de pootjes met boter in en laat hem door het huis lopen, schreef een lezeres. Hij vindt dat niet prettig en zal alle pootjes aflikken, waardoor hij de geur en de smaak van het huis voorgoed te pakken heeft.

Maarten Mourik stuurde me zijn gedicht `Dood-doener' toe.

De meest ergerlijke dood-doener

die ik telkens weer moet horen:

,,Ja, ja, het leven gaat door.''

Nee, nee, zeg ik, verdomme, nee

het leven gaat helemaal niet door,

het is knersend tot stilstand gekomen

als een trein tussen twee stations,

de stroom is uitgevallen, de lijn is dood

en nooit meer zullen we aankomen.

Maarten Mourik was de oud-UNESCO-ambassadeur die de juridische strijd aanbond met Zorreguieta en het Videla-regiem. Hij stierf een paar maanden nadat hij me dit gedicht had toegestuurd. Het leek hem wel wat voor de oude man, maar die heb ik het toch maar niet laten lezen.