Door de ogen van een meisje van 12

Paula van der Oest maakte tot nu toe vier speelfilms en per film wordt duidelijker wat een bizar talent zij bezit. Moonlight, de vierde film, is op het eerste gezicht een 'Europudding', een Europese coproductie die zich afspeelt in een soort Europees niemandsland waarin acteurs van diverse nationaliteiten in een andere dan hun eigen taal een uitgebeend verhaal moeten vertellen. Mannen proberen elkaar geld af te pakken. Vrouwen hebben mooie jurken aan. Auto's rijden hard. Moonlight speelt zich voor het grootste deel af in een naamloos bos en in een stad die geloof ik wel een keer Luxemburg wordt genoemd, maar veel nadruk krijgt dat niet. Het is alsof Van der Oest expres om alle wegwijzers en naambordjes heeft heen gefilmd die de kijker over de locaties informatie hadden kunnen geven. Maar de irritatie die dit opwekt - waarom mogen wij in godsnaam niet weten waar dit verhaal zich afspeelt? - heeft zin. De hoofdrolspelers weten eigenlijk ook niet waar ze zijn, of het maakt hen niet uit. Ze zijn in zekere zin Europudding, misschien wel Eurobraaksel. Moonlight gaat over een meisje met ouders van verschillende nationaliteit die in een huis woont dat vooral uitgekozen lijkt omdat het zo dicht bij het vliegveld is. Haar moeder is concertpianiste. Zij zit op een internationale school. Op een dag vindt ze in de schuur in de tuin een jonge drugskoerier die na bewezen diensten door een bende is neergeschoten. De jongen weet niet waar hij is. Het meisje kan het niet schelen. Deze onbestemde werkelijkheid is hun werkelijkheid. Samen slaan ze op de vlucht.

Er lukken in Moonlight meer dingen die op het eerste gezicht afschuwelijk lijken. Zo wordt in het begin van het verhaal het meisje voor het eerst ongesteld. Haar bloed vermengt zich met het bloed uit de wond van de door een kogel in de buik getroffen jongen. Het is een nogal plat soort symboliek. Het beklemmende van Van der Oests regie is dat het lijkt alsof niet zij, maar haar hoofdrolspeelster het verband legt. Moonlight lijkt soms niet alleen te gaan over een meisje van twaalf, maar ook gefilmd door een meisje van twaalf. Het is een droom van een jong meisje die nog niet bedreven is in het onderscheiden van pulp, nog kan wensen dat ze geadopteerd is, verliefd wordt op een jongen omdat hij van die mooie bruine ogen heeft, omdat hij zomaar een kip kan slachten. Met die jongen wegvluchten van alles wat ze kent is een wens die geen weet heeft van geloofwaardigheid, van stijl. Moonlight is daardoor eigenlijk weer beter dan Zus & Zo, Van der Oests vorige film, die eerder dit jaar in première ging. In die film zag je Van der Oest soms worstelen met een filmgenre. In Moonlight heeft ze die worsteling, alsof het de hik is, aan een personage weten door te geven. In de grote ogen van Laurien van der Broeck, die het meisje is, lees je de vastberadenheid om een droom, samengesteld uit alles wat ze juist wel kent, alle romantische onzin die ooit door haar heen is geslagen, te doen uitkomen. Moonlight is haar hallucinatie.

Moonlight. Regie: Paula van der Oest. Met: Laurien van den Broeck, Hunter Bussemaker, Johan Leysen, Jemma Redgrave. In Het Ketelhuis en Tuschinski, Amsterdam; Lantaren/Venster, Rotterdam; Lux, Nijmegen.