Genade

Niemand minder dan maître Abdoulaye Wade, de president van de republiek, maakte zijn opwachting bij de grote finale van de Ronde van Senegal. Op de prijsuitreiking sprak hij mooie woorden. Zoals het een president betaamt: ,,Ik veronderstel dat het cyclisme een uithoudingsproef is. Het is een strijd tegen jezelf, tegen je eigen natuurlijke limiet. En jullie zijn zeer moedige jongens.'' De president baseerde zijn woorden op zijn eigen ervaringen op de hometrainer want de president doet aan ,,cyclisme statique'', op een fiets die niet beweegt maar wel draait.

De president is een geliefd man. Het Senegalese volk ziet hem als vader. Als ik op zijn gezicht af ga dan is mijn eerste indruk: dit is een vriendelijke vader, zo tref je ze niet vaak.

De grote finale in Dakar bestond dus niet uit het afsluitende criterium maar uit het bezoek en de genade van de president. Het criterium was aangekondigd als een criterium `des quatres avenues'. Het was een formaliteit, zonder consequentie voor het klassement, en niet verplicht.

Er waren ploegen die al in het vliegtuig zaten naar huis. Degenen met grote en kleine pijntjes lieten ook verstek gaan. Waaronder ik. Er is iets mis met mijn ribben, sinds vrijdag, toen dat paard met aanhanger in het peloton sprong. Hijgen, rochelen, hoesten, toch een voorname bezigheid tijdens de koers, gaat me erg moeilijk af. Een oude zeur noem ik mezelf niet, ik vond het eigenlijk nog een geluk om als anonieme toeschouwer aanwezig te zijn op het moment toen onder loeiende escort de president, althans zijn chauffeur, de geblindeerde limousine in de Avenue Pompidou parkeerde. Hij stapte uit zoals u en ik uitstappen wanneer we om een boodschap gaan, zonder beveiligingsgorilla's. Meneer Michel Phioub, de verlichte organisator van de vijfde Ronde van Senegal, gaat binnenkort met de president aan tafel om constructief te spreken over de editie 2003. ,,Si Dieu nous prête longue vie.''

Wie kan tegen God op.

Ik ga naar huis met lege koffers. De koerskleding, de glucosepoeders, de eiwitpoeders, de isotonenpoeders, de energierepen, de spierbalsem, mijn helm, de vitaminepillen, de diarreeremmers, de sokken, de zonnebril, de koershandschoenen, de banden enzovoorts gaf ik mee aan de minder bedeelde Evariste Tchioupé, de Kameroener van de ploeg Senegal Mixte. Tchioupé gaat direct door naar de Ronde van Burkina Faso. Ik vond het normaal om hem de spullen te geven. Net als hij zelf trouwens.

    • Peter Winnen