Den Haag versus de media

In Goedemorgen Nederland hoor ik dat sommige D66-leden er over denken om Thom de Graaf te vervangen door Rogier van Boxtel. Die zou de partij uit het slop trekken. Ik zie het verschil niet tussen die twee. Vroeger haalde ik hen altijd door elkaar. Het lijken wel broers. Ze hebben allebei leuke krullen, lijken me allebei aardig, intelligent, genuanceerd en ze houden lange verhalen zonder pointe. Hun grote voorganger, Van Mierlo, formuleerde net iets pregnanter en zij zijn z'n jonkies gebleven. Ik heb inmiddels een ezelsbruggetje bedacht: Van Boxtel is de palaveraar met dat licht Brabantse accent en De Graaf heeft een sproet in één ooglid, links of rechts, daar moet u me niet op vastpinnen. Hij staat voor een referendum over Europa en voor grotere persoonlijke vrijheid voor leden van het koningshuis en verder weet ik het niet meer. Maar nu vertelt me de Haagse insider van Goedemorgen Nederland, die met zijn knappe, licht krullende uiterlijk ook wel wat weg heeft van De Graaf, dat die De Graaf buitengewoon erudiet en knap is, een van de bijzonderste Kamerleden zelfs. Glorieus winnaar van de geschiedenis-quiz. De reporter kon maar niet begrijpen waarom D66 het zo slecht doet in de peilingen.

Het is misschien knap wat D66 in de Kamer doet, maar ik merk er zo weinig van. Al gauw gaat het dan over imago. Met een scherpe, vrouwelijke partijleider zou D66 zich kunnen profileren tussen al die donkerblauwe pakken. Per slot van rekening hebben de hoogste vrouwen op de lijsten afgelopen mei veel voorkeurstemmen getrokken. Dat is een weinig inhoudelijke overweging, ik geef het meteen toe. Maar vorm trekt stemmen. In Buitenhof klaagden verliezers van de verkiezingen dat de media zich nauwelijks nog met inhoud bezighouden. Volgens vice-fractieleider van D66 Francine Giskes lijkt de politiek in de media wel een gezelschapsspel met quizmasters. Ze schijnen daar in de Kamer allerlei mooie wetsvoorstellen erdoor te krijgen waar wij niets over te weten komen.

Tineke Netelenbos van de PvdA was het met Giskes eens. Ze klaagde over ,,de ongelofelijke gemakzucht bij het beoordelen van situaties''. En: ,,Het is bijna niet mogelijk om een goede en evenwichtige discussie te hebben over de verschillende politieke visies in de politiek.'' Maar ik reed wel eens in die trein van minister Netelenbos en de dienstregeling was afgelopen jaren allesbehalve evenwichtig. Mocht ik haar dat als kiezer niet aanrekenen? Wie dan wel? Goed, haar opvolger doet het geen haar beter, want nadat het gewraakte ,,rondje om de kerk'' ter wille van het personeel is afgeschaft, stevenen we op een spoorstaking af.

Het is waar, er is veel politainment. Het praatprogramma Barend & Van Dorp geeft de voorkeur aan de hysterische ruziënde Winny de Jong boven de ernstige CDA-fractieleider Maxime Verhagen. De drie miljonair-interviewers lagen ook aan de voeten van ambteloos burger Herman Heinsbroek. Toen die op zijn vakantie-adres St. Tropez werd gebeld door Radio 1, kregen we het resultaat zelfs op het Journaal te horen, zonder beelden erbij. Alsof hij presidentskandidaat is. Geen kritische vraag. Al die aandacht omdat in een peiling zeven procent van de respondenten zei dat ze misschien op hem zouden kunnen stemmen.

Wel kan ik billijken dat media op debat en tegenstellingen uit zijn. Als het debat niet in Den Haag plaatsvindt, zoeken ze het daarbuiten. Door debat wordt het de kiezer duidelijk waar hij op moet stemmen. Kamerlid J. Eerdmans van de LPF nam het in B&W op voor wettelijke minimumstraffen voor moord en doodslag. Misschien is het een onverstandig idee, maar het is beter dat één partij zich achter minimumstraffen schaart dan dat de Kamer zich unaniem en zonder discussie tegen zo'n voorstel verklaart. Dan concluderen mensen dat Den Haag onder een kaasstolp leeft, want de keuze is al voor hen gedaan.

Het gekke is dat de media nog zoveel aandacht besteden aan Den Haag, terwijl steeds meer beslissingen elders worden genomen, in directiekamers van krachtcentrales, in politieregio's of in Brussel. De Tweede Kamer is niet zo relevant als ze zich voordoet. Wij betalen belasting voor Franse landbouwsubsidies en de populariteit van president Chirac. Geen Heinsbroek die dat kan verhelpen.

    • Maarten Huygen