Santana

Na de acht Grammy Awards en de 25 miljoen verkochte exemplaren van het voorlaatste album Supernatural, rommelt Carlos Santana niet aan de formule van zijn spektaculaire comeback.

Voor de opvolger Shaman koos hij opnieuw een handvol salonfähige producers die zijn gitaarspel van een passend pop- of latinjasje voorzagen. Matchbox 20-zanger Rob Thomas van de hit Maria Maria is alleen nog als componist van twee nummers aanwezig. Vocale gastrollen zijn er dit keer van Dido, Seal, Macy Gray, Nickelback-zanger Chad Kroeger, het negentienjarige r&b-talent Michelle Branch en de onwaarschijnlijke, gekunstelde combinatie met Placido Domingo.

Driëndertig jaar nadat hij zijn grensverleggende latinrock op Woodstock liet horen, maakt Carlos er geen geheim van dat Santana als band nauwelijks meer bestaat en dat de groepsnaam een mooi excuus voor hem is om er ongehinderd op los te soleren.

Santana's fluwelen gitaargeluid valt als een warme deken over de luisteraar heen en blijft vijf kwartier vol in de mix, zodanig dat Macy Gray en rockgroep P.O.D. op een bijna lachwekkende manier naar de achtergrond worden gedrukt.

Daarmee lijkt Santana een persiflage op zichzelf, inclusief de Abraxas-pastiche van het hoesontwerp, die zijn latinroots verkwanselt tot nietszeggende supermarktmuziek.

Santana: Shaman (Arista/BMG)

    • Jan Vollaard