`Motorpsycho is doorlopend leerproces'

,,Een jazzgroep zijn we niet, maar improviseren zit ons wel in het bloed'', zegt bassist en zanger Bent Saether van Motorpsycho. Zijn groep heeft een voorleur voor de natuurlijke klank van instrumenten, al wordt de techniek niet geschuwd. Toch voelt de rockgroep zich niet thuis in de retro-hoek.

De muziek van de Noorse rockgroep Motorpsycho heeft in de loop der jaren heel wat wendingen genomen, van denkbeeldige western-soundtracks tot woeste psychedelische `jams' en van lieflijke liedjes tot harde klankblokken. Op de nieuwe plaat It's A Love Cult is de groep compact, spontaan en toch weer vertrouwd psychedelisch in de weer.

Het werken met muzikanten van buiten is gezien die mentaliteit een logische ontwikkeling, vertelt bassist en zanger Bent Saether enkele uren voor de groep op het Lowlands-festival optreedt – versterkt met de blazers van landgenoten Jaga Jazzist. ,,Als je met anderen samenspeelt leer je steeds iets nieuws. Niet altijd iets radicaals, maar je gaat wel anders naar je eigen muziek kijken. Motorpsycho is toch al een soort doorlopend leerproces: we doen wat we doen, we zien wat er gebeurt en dan zetten we de volgende stap.''

De twee dagen voor het Lowlands-festival in augustus bracht Motorpsycho door in een studio te Weesp, waar men samen met Jaga Jazzist vijf nummers opnam voor een mini-album in de serie In The Fishtank. Motorpsycho maakte al eens eerder een plaat met een andere band: freejazzgroep The Source. ,,Dat was echt een kwestie van twee bands die elkaar op dat podium voor het eerst ontmoetten. We zagen wel waar we uitkwamen, die mentaliteit. Als we elkaar vonden was het ook echt goed, maar je moet wel zoeken naar die momenten, moet ik toegeven.''

Saether is zich bewust van de analogie van die werkwijze met die in de jazz, terwijl de meeste collega-rockgroepen liever binnen de eigen kaders blijven. ,,We zijn geen jazzband, verre van dat, maar improvisatie is wel deel van onze werkwijze. Dat zit ons bloed en daarom staan we open voor zulke invalshoeken.'' Meer dan eens zijn bestaande nummers het excuus voor lange improvisaties op het podium. ,,We gebruiken dat middel zelden in het schrijfproces, maar des te meer live. Het is gemakkelijker om te improviseren over iets dat je al kent, een raamwerk waarnaar je terug kunt keren. Een soort veiligheidsnet. Soms gaat een nummer drie kwartier door, wat geen doel op zichzelf is, maar dat heb je dan dus niet in de hand. Je let niet op de tijd, wat lastig is op festivals als je maar een uur en tien minuten hebt.''

Dat er een element van retrospectie, terugbladeren in de muziekhistorie, in de muziek van Motorpsycho zit neemt Saether voor lief. Dat heeft te maken met de voorkeur die de groep er op na houdt voor, wat hij noemt, `de natuurlijke klank van de instrumenten'. ,,Je zult ons niet snel met abstracte computerklanken in de weer zien, al zijn we ook weer niet allergisch voor nieuwe technologie: onze strijkers- en blazerspartijen komen live gewoon uit een kastje. Als onze voorkeur voor organische geluiden ons in die retro-hoek plaatst, dan moet dat maar.''

Een van de rode draden in de muziek van Motorpsycho is die van de psychedelica, hoewel Saether stelt dat hij niet precies weet wat hij onder die term moet verstaan. ,,We benutten elementen uit de psychedelische rock van de jaren zestig, maar ik gebruik die term ook voor een mentaliteit van zoeken en gevoel voor avontuur. In de twaalf jaar van ons bestaan zijn we altijd op zoek gegaan naar de grenzen van ons kunnen. In de hoogtijdagen van de psychedelica, van 1966 tot ergens in de jaren zeventig, was rock op zijn avontuurlijkst. Toen waren rockmuzikanten nog druk aan het experimenteren, terwijl ze er ook nog platen van wisten te verkopen. Dat is de reden dat we die muziek nu nog kennen, denk ik. Die geest willen we vangen, zonder die muziek te reconstrueren. Maar natuurlijk zitten er elementen in die muziek die we goed kunnen gebruiken.''

Sommige recensenten hoorden in de vorige cd Phanerothyme (de titel is ontleend aan een term die schrijver Aldous Huxley ooit voorstelde voor de psychedelische ervaring) enige overeenkomsten met de neo-psychedelische scene die zich momenteel in Japan afspeelt rond groepen als Musica Transonic en High Rise. ,,Interessant'', grijnst Saether, ,,ik kocht vorige week voor het eerst een plaat uit die scene, van de groep Acid Mothers Temple. Voor het eerst sinds jaren kreeg ik weer een kick van een hedendaagse psychedelische plaat, ik voelde een flinke verwantschap met die band. Net als die Japanse groepen zitten we in Noorwegen ver van het brandpunt van de actie, geografisch gezien. Dat geeft ons ons eigen perspectief op de materie.''

De nieuwe cd It's A Love Cult is deels een voortzetting van, maar meer nog een reactie op de manier waarop Phanerothyme tot stand kwam. ,,Die plaat was heel nauwkeurig gepland en uitgedacht, ook al vanwege de strijkers- en blazersarrangementen die pas maanden na het maken van de basistracks konden worden opgenomen. Terwijl de ideeën al kant en klaar in ons hoofd zaten. Als oprechte rock 'n' rollers wilden we voor de nieuwe plaat een instant-resultaat, en niet weer een half jaar wachten tot we verder konden. Dus besloten we om wat half afgemaakte nummers op te pakken en wat nieuwe nummers op te nemen. Sommigen waren zo nieuw, dat we ze nog nauwelijks kenden. Dus kun je de fouten horen. Maar die spontaniteit hoort bij zo'n plaat die gemaakt wordt door mensen die daadwerkelijk samenspelen.''

Motorpsycho: It's A Love Cult (Stickman) distr. Konkurrent.

Optredens: 2/11 Tivoli Utrecht; 3/11 013 Tilburg; 23/11 Paradiso Amsterdam.