Mopperende slagman zonder titel

De Giants Kids worden ze genoemd, de kinderen van de San Francisco Giants, het team van 's werelds beste honkballer Barry Bonds. De aanwezigheid van de kinderen en van Bonds maakte van de Giants bijna de beste honkbalclub ter wereld. Dankzij de homeruns van Bonds en de kinderen bij trainingen en wedstrijden had het team van coach Dusty Baker in de World Series bijna van de Anaheim Angels gewonnen.

Ondanks het onverwachte verlies in de finale meent zelfs de eigenzinnige, wat autistische 38-jarige homerunkoning Bonds baat te hebben gehad bij de aanwezigheid van zijn zoontje. Het idee is afkomstig van Dusty Baker, die van de Giants een family-club wilde maken. Wanneer spelers en coaches hun zoons meenemen naar het ball-park ontstaat een vriendelijke sfeer, wist Baker, vader van de driejarige Darren. Zelfs mopperkont Bonds gaf toe dat de sfeer bij de Giants vooruit is gegaan. Hij voelde zich relaxter en voelde minder rivaliteit tussen de spelers. Dus leefden de kinderen mee in de dug-out en dansten ze mee op het veld wanneer Bonds na een homerun werd binnengehaald.

Maar zowel de aanwezigheid van de kinderen als de aanwezigheid van de beste slagman ter wereld heeft de wereldtitel niet opgeleverd. Nog steeds is Bonds geen wereldkampioen. Des te meer een reden voor de linksvelder zijn imago van zuurpruim te handhaven. Vorig jaar brak op zijn gezicht even een glimlach door. Hij brak het record van Mark McGwire van zeventig homeruns in één seizoen met drie voltreffers.

Inmiddels staat zijn totaal op 617, waarmee hij zich achter Hank Aaron (755), Babe Ruth (714) en Willy Mays (660) op de vierde plaats ooit heeft genesteld. Maar met het record van 73 was Bonds niet tevreden: hij, de beste van allemaal, moest nog de World Series winnen. Dan pas was zijn loopbaan geslaagd en kon hij zijn ultieme triomf op zijn grootste vijand, de pers, vieren.

In het Pacific Bell Park van San Francisco voelt Bonds zich sinds 1993 thuis nadat hij zijn profcarrière in 1985 begon bij de Pittsburg Pirates. De Giants is altijd zijn favoriete club geweest. Voor die club speelde zijn idool Willy Mays, de legendarische powerhitter die in 1954 de club – toen nog spelend in New York, in 1958 verhuisde de club naar San Francisco – naar de wereldtitel sloeg. Nooit meer hebben de Giants sindsdien een wereldtitel behaald.

Het publiek in San Francisco verwacht altijd een stunt, minimaal één homerun van de zwarte, linkshandige slagman. Bekend is het beeld van de motorbootjes en kajaks die achter het stadion in de golf van San Francisco klaar liggen om op jacht te gaan naar de bal wanneer deze door Bonds uit het stadion in het water is geslagen. De `homerunmania' van de honkballer kende de afgelopen jaren geen grenzen. Het regende homers, zelfs wanneer de vijandelijke werpers Bonds met 4-wijd probeerden `uit wandelen' te sturen.

De machtige swing een korte en snelle slagbeweging , zijn uitzonderlijke goede hand-oog-coördinatie en zijn grondige analyses van vijandelijke werpers hebben volgens ingewijden van Bonds een honkballer gemaakt die zelfs de status van Babe Ruth evenaart.

Barry's vader was eveneens een goede honkballer. Ook Bobby Bonds speelde bij de Giants. Maar ook voor de Angels in Anaheim. Met zijn vader ging Barry mee naar het stadion van de Angels. Bonds herinnert zich die tijd nog goed en meent dat zijn vader zo goed speelde omdat hij altijd in de buurt was. De Kids-formule van de Giants spreekt hem dan ook als geen ander aan. Helaas voor Bonds miste hij de wereldtitel in hetzelfde stadion waar hij eens zijn vader als rechtsvelder zag schitteren. Op het veld liep na de finale de verslagen Giantscoach Dusty Baker. In zijn armen droeg hij zijn driejarige zoontje, onafgebroken huilend.

    • Guus van Holland