Hoerenjong

Ik moet een jaar of tien zijn geweest. Mijn eerste profvoetbalwedstrijd vanaf de tribunes. Ik had voor deze grote première mijn zondagskleren aangetrokken, beseffend dat ik me hiermee aan de rand van een lachwekkend anachronisme begaf: mijn première vondplaats op een doodgewone woensdagavond. Ik kan me nog precies de kleur van de shirts herinneren. Smetteloos wit voor de gasten van SCO Angers en blauw met drie dunne horizontale witte strepen voor mijn geliefde AS Aix. Maar dit zijn onbelangrijke details die het geheugen alleen maar opslaat om als garnituur voor het hoofdgerecht te dienen.

Nee, waar het werkelijk omgaat in mijn herinneringen is dat op die bewuste avond mijn onschuld definitief werd ontmaagd. Het ventje in zijn zondagskleren dat op de houten banken van de onoverdekte tribune zat, kwam terecht in een pornografische poel van verbaal geweld. Ik keek mijn jonge ogen uit en spitste mijn beschaamde oren. Links en rechts van mij zaten ernstige mannen van middelbare leeftijd, vaders met hun kroost, arbeiders met ruwe handen maar ook keurige notabelen uit ons keurige provinciestadje. En om de zoveel tijd sprongen al die vaders, leraren, winkeliers en loonslaven als één man op hun benen om de scheidsrechter te beschimpen.

Een haag van brede schouders en geheven vuisten belemmerde dan mijn zicht op het veld terwijl een koor vol dissonanten werd aangeheven. Uit het Frans vertaald: ,,Klootzak! Lul! Verrader! Omgekochte! Impotente! Kraai! Holmaatje! Schijterd! Flikker! Hoerenjong! Kontneuker!''

Er zat geen echt patroon in deze verwensingen. Fransen waren toen nog individualisten die niets van geregisseerde en op maat gesneden beschimpingen moesten hebben. Daarom was hun verbaal geweld nogal anarchistisch van toon.

Na afloop van de in een gelijkspel geëindigde wedstrijd zag ik hoe al die woeste primaten als keurige burgers de tribunes verlieten, de gezichten weer in een vrolijke plooi en rustig met elkaar converserend.

Afgelopen weekeinde werd de wedstrijd tussen RKC en Ajax bijna een kwartier door scheidrechter Temmink stilgelegd en ik moest weer aan die stoffige AS Aix-SCO Angers denken. Temmink legde niet de wedstrijd stil wegens ernstige ongeregeldheden, maar wegens `hatelijke spreekkoren in zijn richting'. Nu vind ik fatsoen, normen en waarden natuurlijk ook van belang om enige cohesie in de samenleving terug te brengen. Maar tegelijk vrees ik dat met het terugkerende spook van het fatsoen een hele reeks tradities verloren gaat. Die door edelheid doordrenkte scheidsrechter zou bewuster van zijn maatschappelijke functie moeten zijn en zijn lange tenen af en toe moeten afknippen. Sinds mensenheugenis is de autoriteit van de scheidsrechter er om betwist te worden, al dan niet met behulp van gevloek en gescheld. In de openlucht werkt hij als bliksemafleider voor frustratie, wrok en ressentiment van de voetbaltoeschouwer. Bovendien is een scheidsrechter die geen scheldwoord naar zijn hoofd krijgt even nutteloos als een columnist die geen kogelbrieven of hate-mail ontvangt. Weet dus waar je aan begint of kies een andere bezigheidstherapie.

Van de drie scheldwoorden die door de Ajax-supporters, volgens de berichten, naar Temminks hoofd werden geslingerd is er niet een die bij wet is verboden. Anders was het wanneer Temmink wegens een bepaalde etniciteit voor bijvoorbeeld `vuile jood' of `kut Marokkaan' was uitgemaakt. Maar waar spreken we over? `Hoerenjong' is een universeel en bijna saai geworden scheldwoord. Probeer maar eens de Spaanse of Franse grens te passeren zonder binnen een uur ergens een hijo de puta of fils de pute te horen. Wat het tweede `scheldwoord' betreft sta ik perplex: `transseksueel'. En het derde, `kankerlijer', is misschien niet kies, maar past wel in een lange Nederlandse traditie om met ziektes en aandoeningen nonchalant te gooien. Die wedstrijd had dus nooit stilgelegd mogen worden.

    • Sylvain Ephimenco