De overwinning van Lula

Luiz Inácio Lula da Silva, de 33ste president in 113 jaar van de Republiek, is een voorbeeld van doorzettingsvermogen. Na drie keer te zijn verslagen is Lula er met zijn vierde poging in geslaagd om het presidentiële paleis te bereiken. Op de golf van een brede wens tot verandering zal de gisteren gekozen president op 1 januari in Brasília de macht aanvaarden om enorme uitdagingen aan te gaan. Daarbij zal hij hetzelfde doorzettingsvermogen moeten tonen dat hij nodig had om, nadat hij voor de droogte was weggetrokken uit het binnenland, te overleven in de gordel van industriesteden van São Paulo, te helpen bij de oprichting van een moderne vakbeweging en de Partido dos Trabalhadores (Partij van de Arbeiders) te stichten. [...]

Tijdens de campagne waren er aanwijzingen dat hij als gekozen president in staat zal zijn om de juiste keuzes te maken om de economische en politieke stabiliteit van het land veilig te stellen. [...] Al voor de campagne heeft Luiz Inácio Lula da Silva een van de beginselen van zijn partij overboord gezet door brede politieke bondgenootschappen te sluiten. Andere dogma's en uitdagingen staan de nieuwe president te wachten. Als eerste president van links die direct is gekozen in Brazilië heeft Lula de plicht om aan te tonen dat de Latijns-Amerikaanse geschiedenis ook anders kan verlopen. Hij zal een voorbeeldfunctie voor het continent moeten vervullen. Hij zal moeten aantonen dat een bondgenootschap dat gaat van liberalen tot radicalen en waarvan de kern bestaat uit centrum-links, levensvatbaar is in Zuid-Amerika en in een wereld waarin, van Moskou tot New York en Peking, geen onverzoenbare tegenstellingen meer bestaan om de economie te beheren. Om in deze wereld te overleven zal de regering van Luiz Inácio Lula da Silva twee recente verworvenheden van de Braziliaanse samenleving in stand moeten houden: een verantwoord begrotingsbeleid en de handhaving van de koopkracht.

Clarín

Door hem tot president te kiezen hebben (de Brazilianen) links een overwinning gegeven zoals de regio die lange tijd niet heeft gekend. De persoonlijke geschiedenis van Lula maakt van deze triomf iets anders dan die van Chavez in Venezuela of van die andere antieke kolonel, Lucio Gutierrez, in een recente eerste verkiezingsronde in Ecuador. Hun toespraken mogen gemeenschappelijke punten hebben, maar Lula is niet het product van een militaire corporatie en zijn voorgeschiedenis ligt in de sociale strijd, niet in het golpisme van Chavez en Gutierrez. [...]

Lula kan niet rekenen op een parlementaire meerderheid. Hij moet allianties vormen. [...]Lula praat over een nationale dialoog en de installatie van een presidentiële raad voor ontwikkeling, naar Franse voorbeeld, en over het formuleren van beleid samen met de gouverneurs van de deelstaten. Iedereen weet of deze consensusvorming in een democratie naar het centrum voert.

Desalniettemin is er een onmiskenbare potentiële invloed van het fenomeen Lula op de regio. [...] Zijn overwinning laat zien dat het subcontinent meer dan verzadigd is geraakt van de neoliberale preken.

The Wall Street Journal

[...] De meeste Brazilianen die voor Lula hebben gestemd willen geen herleving van het socialisme maar eenvoudigweg een beter leven. Als hij deze hoop in vervulling wil laten gaan, moet [Lula] da Silva ervoor zorgen dat economische groei en investeringen weer een kans krijgen. Er zijn tekenen dat hij dit begrijpt; enkele weken geleden is hij opgehouden met het demagogisch aan de kaak stellen van de vrije markt. Misschien heeft hij meer geleerd dan hij nu laat blijken. De problemen die Lulu erft zijn zo afschuwelijk groot dat het goed is eraan te herinneren dat bij economische politiek de factor tijd ertoe doet. [...]Hoezeer het scheppen van begrotingsoverschotten het Internationale Monetaire Fonds ook zal plezieren, Brazilië moet eerst de stabiliteit van zijn munt herstellen voordat economische groei weer mogelijk zal zijn. [...]

Algemeen wordt gezegd dat de laatste Braziliaanse crisis begon toen de extreem-linkse en tegen de marktwerking gerichte Lula tevoorschijn kwam als serieuze kanshebber voor het presidentschap. Maar [...] de crisis in Brazilië moest wel gebeuren nadat het land zijn vaste wisselkoers in 1999 had opgegeven en de real lieten zweven onder leiding van een centrale bank die onafhankelijkheid ontbeerde. [...]Een hoopvolle voorbode is dat Lula weet wat inflatie is. Als vakbondsleider gedurende de militaire dictatuur van 1964 tot 1988 werd hij bekend door zijn acties om de inflatie in te lonen te verwerken. En wie kan beter de waardevermindering van de munt bestrijden dan iemand uit de werkende klasse, die het meest onder de verwoestingen van de inflatie te lijden heeft.