Spreeuw

Zwermen spreeuwen drijven als onweerswolken boven de stad. Het is herfst; de sturnus vulgaris verzamelt zich bij tienduizenden om bij zonsondergang in bomen of op hoge gebouwen slaaplaatsen te gaan zoeken. De spreeuw is weleens de Amsterdammer onder de vogels genoemd. Hij is net zo luidruchtig, brutaal en agressief. En tegen borreltijd verzamelen ze zich, liefst in de hoge bomen rond het Leidseplein of bij het Centraal Station. Ze kwetteren, maken kabaal en verspreiden stank.

De spreeuwenwolken zijn indrukwekkend tegen de donkere najaarshemel. De kleine, gedrongen vogel wekt een montere indruk. Over het zwarte verenkleed ligt een iriserend purperen of blauwgroene weerschijn. 's Winters is hij fraai gevlekt met wit of lichtgeel. De spreeuw is stand- én trekvogel. Hij kan geniaal stemmen imiteren, zelfs het fluiten van mensen. Als hij kwettert, slaat hij met zijn vleugels de maat. Gaan de spreeuwen met allen tegelijk op de wieken, dan wordt de maan verduisterd.

freriks@nrc.nl