Philip Catherine

Hij is al veertig jaar actief in de ere-divisie van de jazz en veroverde zich daar een welverdiende plaats naast grootheden als Charlie Mingus, Chet Baker, Dexter Gordon en Benny Goodman. Maar sinds hij de whisky heeft ingeruild voor spa rood en zich als een puber zo fanatiek weer op zijn gitaar heeft geworpen, bereikt Philip Catherine nog grotere hoogten dan tot nu toe voor mogelijk werd gehouden. Met zijn nieuwste album, 'Summer Night', schiet hij helemaal in de roos. Zijn geluid is tegelijkertijd weldadig fris en doorleefd diep.

De Belgisch-Britse erfgenaam van Django Reinhardt vervalt nergens in moeilijkdoenerig gepiel en van gepolijste randjes houdt hij al helemaal niet. De manier waarop hij er af en toe ongegeneerd op los scheurt doet denken aan John Scofield - maar dan leniger – of Jimi Hendrix – maar dan met meer zigeuner- dan bluespathos. Ook met de begeleiding is het op deze cd, die hoge ogen gooit in de categorie `beste jazzgitaar-album van het jaar', prima voor elkaar. Bassist Philippe Aerts en drummer Joost van Schaik vormen een bijzonder warmbloedig en wendbaar ritmetandem. Trompettist Bert Joris voorziet de leider van puntig weerwoord. Op deze manier mag Catherine er nog wel veertig jaar aan vastplakken.

Philip Catherine: Summer Night (Disques Dreyfus, FDM 36637-2) Distr Culture