Goedaardigheid

Ik schreef al eerder hoe het kwam, dat een klein gedeelte van de ploeg Senegal-Mixte op eigen kosten had geboekt in Hotel de la Poste, hartje Saint-Louis. De rest was op kosten van de organisatie ondergebracht in een complex tien kilometer buiten de stad. Vandaag is de ploeg herenigd.

Vanochtend zou onze ploegleider Jean-Claude ons komen ophalen voor een transport naar Louga. Om 7.00 uur stonden we met onze koffers, tassen en fietsen, in koerstenue voor het hotel. Geen Jean-Claude. Om 7.15 uur nog niet en om 7.30 uur nog steeds niet. Een reële optie kon zijn, dat zijn pick-up weer haperde. Misschien was een taxi een idee?

De ochtendspits kwam razend en rammelend op gang. Op mijn benen en armen landden vliegen. De ochtend in Saint-Louis is voor de vliegen. Een straatkind vroeg om geld, een ernstig mismaakte op krukken smeekte om mijn koershandschoenen. Om de krukken beter te kunnen vastpakken, zei hij. Ik gaf geld, ik gaf koershandschoenen. De venters van houten kammen en schelpensnoeren roken handel. Ik had geen geld meer.

We hielden een taxi aan. Met overleg werden wij en onze bagage erin opgeborgen. De fietsen gingen mee met een paar welgestelde jongens, mét eigen auto, van Senegal A.

Op de lange brug kwamen we Jean-Claude tegen in zijn pick-up. Hij zag ons niet. Een mismaakte met koershandschoenen zou hem bij La Poste wel wijzer maken.

Ik voelde me naakt zonder koershandschoenen. Ik herinnerde hoe ik als amateur met naakte handen eens ten val kwam en met de palmen over het asfalt schraapte. De littekens zijn nog zichtbaar. Een voorgevoel vatte post dat mijn goedaardigheid afgestraft ging worden.

De etappe Longa-Thiès was 140 kilometer lang. Het moet halfkoers geweest zijn, toen in een dorp een paard in het peloton sprong. Mét wagen en voerman. Ik stond op en keek het paard in de verwonderde ogen. Het dier lag op zijn flank en stuiptrekkend op het asfalt.

De kluwen fietsen werd ontward. Wie verder kon ging verder. Dat gold niet voor die Angolees met open beenbreuk. Met mijn licht geschaafde handen greep ik diep onderin de stuurbocht vast, en zette de achtervolging in.

    • Peter Winnen