DE WEEK

Gaan winkelen

bij een supermarkt en dan in elkaar geslagen worden. Louter omdat hij (22) zich wellevend gedroeg, waartoe zijn belagers onmachtig zijn. `Fatsoen moet je doen.' Tot de dood erop volgt.

President Chirac en bondskanselier Schröder sloten een akkoord over de landbouw. Na 2007 mogen de landbouwuitgaven, die inmiddels de helft van de Europese begroting opslokken, niet meer stijgen. Dat klonk als `na ons de zondvloed'.

Dálen, zoals Zalm wil en veel eerder wil dan pas na 2007 en waartoe hij de uitbreiding van de EU afhankelijk wil maken, gebeurt niet, hoewel hij in de Kamer daarvoor als een Don Quichot streed.

Voorzitter Prodi van de Europese Commissie verdedigde zich in het Europese Parlement voor zijn recensie van het Stabiliteitspact. Stupide, had hij dat pact genoemd. Bijval kreeg hij van de linkse partijen, die van strenge begrotingsregels nooit hebben gehouden en menen aan recessies te kunnen ontsnappen door méér staatsuitgaven.

Prodi wil meer macht voor de Commissie en minder macht voor de ministers van Financiën. Daar had hij een punt. Per slot van rekening hebben die begin dit jaar met hun politieke spelletjes, Duitsland voorop, het requiem voor het pact geschreven.

Maar zijn plan is kansloos. Geen lidstaat wil na de rente en de wisselkoers ook nog de soevereiniteit over de begroting inleveren, en daar leek Prodi verdacht veel op uit te zijn. Waarom, signor Prodi, trouwens niet gepleit voor een ander pact? Bijvoorbeeld voor bezuinigingen en tegelijkertijd belastingverlaging zodra een lidstaat minder dan één procent groeit (een belastingverlaging die groter is dan de bezuiniging). Of wordt het debat in Europa soms tussen boekhouders en bankiers gevoerd?

De zes Duitse instituten voor economisch onderzoek – zeg maar de Duitse CPB's – zijn somber over de economie van Duitsland. De plannen van de nieuwe regering (bezuinigingen en tegelijk belastingverhoging en meer schulden) is volgens hen precies het tegendeel van wat uit een oogpunt van economische groei geboden is.

Hypovereinsbank, de op een na grootste bank van Duitsland, lijdt verlies. Zo slecht is het in decennia niet geweest, zei haar topman. Waarmee hij lijkt te bevestigen dat in Duitsland een bankencrisis is uitgebroken.

Al is de voorziening voor oninbare leningen die zijn bank heeft getroffen (3,3 miljard euro) een peulenschil vergeleken met de 420 miljard euro aan oninbare leningen van de Japanse banken. En dat is het regeringscijfer, in werkelijkheid schijnt het bedrag veel groter te zijn.

En weer is de sanering van de Japanse banken uitgesteld. Op het laatste moment trok minister Takenaka zijn plannen in, nadat die op heftig verzet van de regerende LDP waren gestuit. Wat op zichzelf pleit voor de kwaliteit van diens plannen. Het hangt nu van premier Koizumi af of die de LDP durft te weerstaan of in het pantheon van mislukkelingen wordt bijgezet.

China nadert als industriële grootmacht, dankzij zijn aanhoudend hoge economische groei, steeds dichter de nummers drie en twee in de wereld: Duitsland en Japan. Het is Japan inmiddels gepasseeerd als de belangrijkste handelspartner van de VS.

Aan de vooravond van de Amerikaans-Chinese top in Texas deden Amerikaanse bedrijven, vooral uit de noodlijdende telecomwereld, goede zaken met China. Al zat er voor Europa (Ericsson, BP) strooigoed bij. Anders dan Japan bij zijn opmars deed, stelt China zijn markten voor buitenlandse investeerders open, wat misschien het westen kwetsbaar maakt en China minder provinciaal.

ABB, eens de meest bewonderde onderneming van Europa, wankelt. Het Zwitsers-Zweedse technologiebedrijf zag zijn aandelenkoers op één dag met 62 procent kelderen. Dat zal niet veel concerns zijn overkomen. Nieuwe massaontslagen moeten het vertrouwen van beleggers terugwinnen. Lukt dat niet, dan staat een industrieel debacle van wereldallure te wachten.

De hoofdverdachte in de Clickfondszaak, D. de Groot (71), heeft zijn aanklager tijdens de rechtszitting in elkaar geslagen. De officier van justitie overleefde het.

Vijftien ziekenhuizen in Nederland behandelen u niet meer als u het personeel te lijf gaat. Dat zou een rechtbank wel nalaten.