Talenten verdringen elkaar in Fosse

Bob Fosse zette zijn dansers voortdurend op scherp – en dus staan ze ook in de aan hem gewijde theatershow Fosse continu onder hoogspanning. Meestal in zwart gehuld, op een zwart toneel onder aandachttrekkend licht, zijn ze sexy, clownesk, excentriek of alledrie tegelijk. Zelfs als ze ogenschijnlijk tot rust komen, is dat altijd bedrieglijk. Rust is hier geen rust, maar ingehouden adem. Ieder moment kan er in de muziek een uitschieter schuilen, en dan schiet ook de danser uit. Met een soepel zwikkende pols, een gedraaide voet, een heup of een hand met een sigaret erin. Fosse wist uit het hele lichaam spanning op te roepen.

Fosse is geen musical, maar een zang- en dansrevue, bestaande uit nummers die de baanbrekende Broadway- en Hollywood-choreograaf Bob Fosse (1927-1987) maakte voor (film)musicals als Sweet Charity, Cabaret, Chicago en All that jazz. Onder supervisie van zijn muze Ann Reinking boekte de opwindende bloemlezing succes in New York en Londen. Nu maakt een in Engeland samengesteld ensemble een Nederlandse tournee van drie maanden, waarin Joop van den Ende drie van zijn eigen sterren op de voorgrond heeft geplaatst: Pia Douwes, Simone Kleinsma en Stanley Burleson. Hoofdrollen kent deze show weliswaar niet, maar er valt af en toe wel een solo te zingen (en te dansen).

Bijna verdringen de talenten elkaar: terwijl het twintigkoppige ensemble fenomenale solisten blijkt te omvatten, slagen ook de drie Nederlandse sterren erin zich overtuigend in het Fosse-idioom te bewegen. Stanley Burleson is de uitblinker; niet voor niets werkt hij het meest met het ensemble samen. Hij is op en top een Fosse-danser, met zijn lijf vol swing en de precisie waarmee hij zichzelf bestuurt. Bovendien zingt hij het fijnzinnige Mr Bojangles met alle vertederde eerbied die bij het nummer past.

Vergeleken met de topproducties in New York en Londen leek me, dat deze Fosse nog iets vuriger kan zijn. Maar nu al is het een genot te zien op welk hoog niveau hier wordt gedanst en gezongen – soms poeslief, dan weer vinnig of opvallend geinig, zoals in een cocktailparty-choreografie, waarin de heren als haantjes hun loopjes door de ruimte maken.

Zelden liet Fosse de voetjes synchroon van de vloer gaan, en zeker niet in zo'n podiumbrede rij chorus girls in het 42nd Street-genre. Zijn dansers zijn individuele karakters met hun eigen mouvementen: schokkende borsten, buiken of bekkens, golvende schouders of schuddebollende hoofden. Zie hoe al die animeermeiden in het hitsige Big Spender hun eigen verschillende verleidingstechnieken in de strijd werpen. En zie dan bijvoorbeeld hoe Pia Douwes de vingers van haar linkerhand op haar rechterheup laat dansen – even licht die hand op in een spotje, als geraffineerd detail in een productie die het show-raffinement in de vingers heeft.

Voorstelling: Fosse, door Joop van den Ende Theaterproducties/Clear Channel. Samenstelling en regie: Richard Maltby jr, Chet Walker en Ann Reinking. Gezien: 24/10 in de Stadsschouwburg, Utrecht. Tournee t/m 29/12. Inl. (0900) 3005000, www.musicals.nl

    • Henk van Gelder