Grass from Ghana

Dit cybercafé kent een leeszaaldiscipline. Behalve het tikken met toetsen en muisknop is geen ander geluid toegestaan. Dat is prettig wanneer je uit de walmende kakofonie van de stad hier binnenstapt. De airco zorgt voor een verkoelend zalfsel. Het doet me denken aan de koelte van de kerk uit zomers van lang geleden.

Of ik geen grass from Ghana beliefde, vroeg een net geklede Afrikaan me op de weg hier naar toe. Ik zei dat ik al leed aan de tropenkolder, en bovendien uit Pays-Bas kwam. Dat bleek voldoende om hem het zwijgen op te leggen. Toen vroeg hij om een weinig geld, voor een vriend, zodat die tenminste wat grass from Ghana kon kopen. Ik had geen kleingeld bij me.

Gisteravond ging ik om een biertje naar `Laser'. `Flag' is hier wat Heineken bij ons is. Het smaakt ook niet onaardig. In Laser hoorde ik een interessante theorie: God heeft het feesten aan de mensen geschonken om ze bij elkaar te brengen. Dit zei een meisje dat zich eerst kwam voorstellen als Antha en later als Estella. Antha, dan wel Estella, bleek een zendelinge uit Nigeria. Ze had gehoor gegeven aan een stem in haar hart: ga naar Saint-Louis en breng de mensen bij elkaar. Die stem had haar ook een andere naam gegeven. Sindsdien componeert ze gospels, rookt, drinkt bier en verzamelt ze vrienden in haar hart.

Ze meende in mij een goedaardig persoon te zien, ik zou voortaan in haar hart tussen al haar andere vrienden mijn dagen in warmte doorbrengen.

Goedaardigheid is mij inderdaad niet vreemd. Zonder ooit een stem binnenin te hebben gehoord betaalde ik haar bier, haar sigaretten en de sigaretten voor de vrienden in haar hart. Ze was klein en gezet, ze had wel iets weg van een prehistorisch vruchtbaarheidsbeeldje. Ik kan me voortaan laten voorstaan op religieus sponsorschap.

De etappe Saint-Louis-Louga-Saint-Louis. Een etappe zonder historie, bijna een Nederlandse wedstrijd want vlak en winderig en snel. Aanval op aanval. Tot afdoende zijwind de boel definitief in waaiers slijt.

Voor de kenners iets over het niveau van het Afrikaanse fietsen. Vanuit het vertrek lag de ketting permanent op `de dertien' en `de twaalf'. En daar is die ketting drie achtereenvolgende uren op blijven liggen.

Terug hier in het westen van Senegal is het weer een stuk aangenamer met 33 graden overdag. Dit neemt niet weg dat ik meteen over de aankomstlijn de ergste dorst les met een `Castell'. De sponserende brouwerij – en concurrent van Flag – deelt gratis uit. Ook oom agent verdringt zich rond de ijskist.

    • Peter Winnen