Springsteen zingt van woede en wraak

Als de oorlog ergens woedt, is het in het hart van Bruce Springsteen. Het is de oorlog tegen hypocrisie, tegen overheersing, tegen onmenselijkheid. De zanger uit New Jersey, Amerika, speelde gisteravond in de Rotterdamse Ahoy' een set die rond dit thema was opgebouwd. De strijd is hard en laat niemand onberoerd, zo laat Springsteen doorschemeren. Want ook de man die je als pacifistisch zou inschatten, zong gisteravond in Empty Sky luid en duidelijk: `I want an eye for an eye'.

Springsteen maakte een volledige cd over dit onderwerp, het deze zomer verschenen The Rising – zijn grootste succes sinds jaren. The Rising was Springsteens reactie op de aanslagen op Amerika van vorig jaar. De cd gold als een gebaar naar alle Amerikanen, en speciaal naar hen die wonen in New Jersey. Niet alleen woont Sprinsteen daar, uit New Jersey waren ook de meeste omgekomen brandweerlieden en reddingswerkers afkomstig. Bijna ieder nummer is een treurdicht uit het oogpunt van de nabestaanden: over woede, wraaklust en verdriet.

Bij de concerten van zijn huidige tournee worden bijna al die liedjes, zoals Into The Fire, Lonesome Day en You're Missing, gespeeld. Net als op de cd wordt de 53-jarige Springsteen weer begeleid door de E Street Band, die hem sinds 1973 bijstaat, maar waar hij al tien jaar niet mee had gewerkt. Muzikanten als Nils Lofgren, Steve van Zandt (allebei gitaar) en de luid bejubelde saxofonist Clarence Clemons geven Springsteen de krachtige omlijsting die hij nodig heeft. Maar hoe heugelijk deze reünie ook is, de stemming was gisteravond niet vrolijk. De twee videoschermen boven het podium toonden Springsteen in een verbeten close-up. Tijdens het eerste deel van het tweeënhalf uur durende concert werd niet gesproken, behalve om de 8.000 aanwezigen tot stilte te manen bij een teer liedje. Hij speelde nummers over de oorlog in Vietnam, over straten vol bloed, en over `lege luchten'. Dat was Empty Sky, gezongen door Springsteen en echtgenote/zangeres Patti Scialfa samen. Het licht werd gedempt, en Scialfa zong een ijle tweede stem bij zijn gebarsten geluid. Anders dan op de plaat was de instrumentatie hier nauwelijks hoorbaar, waardoor het lied een letterlijke verbeelding werd van kaalslag en verlies.

Na dit introverte hoogtepunt mochten sommige nummers uitgroeien tot feestgedruis, met joyeuze violen, rinkelende tamboerijnen en straffe drums. Tijdens lang uitgesponnen versies van nummers als Badlands en Mary's Place struinde hij over het toneel, sprong op de piano en liet zich in aanbidding onder de benen van Clarence Clemons doorglijden. Springsteen maakte de overgangen moeiteloos; van uitbundig zijn band aanvurend tijdens Born In The USA of Dancing In The Dark, tot verstild solo tijdens een akoestische versie van The River. Want steeds, tot in de toegift, werden de rocknummers afgewisseld met ingetogen songs, als een memento mori voor iedereen aanwezig.

Concert: Bruce Springsteen & E Street Band. Gehoord: 22/10 Ahoy', Rotterdam.

    • Hester Carvalho