Cadillac

Wat te doen als je alle uithoeken van het moderne rockidioom beheerst, maar geen zin hebt om je heilige ontzag voor de eenvoud van de rock & roll te offeren aan de duivel van de hype? Maat houden, natuurlijk.

En wel op alle fronten. Het Noorse Cadillac is zo'n band die met gemak een deuntje Sonic Youth, Mogwai of Intellectuele Retro ten beste zou kunnen geven, zo verraden de details in hun op jet rock gebasseerde sound. Maar in de schijnbare eenvoud van hun liedjes ligt hun visie besloten. Groots zijn de wendingen in de songs, die telkens weer langs clichématige akkoordenschema's scheren, zonder daarbij het onderbuikgevoel te verkwanselen. Frontman Per Borten zingt alsof hij een stiefbroertje van Jon Spencer is, en zijn ritmesectie lijkt zo uit de Mississippi te zijn gelepeld. Cadillac onderscheidt zich van vakbroeders vooral in de kwaliteit van de toegevoegde waarde. In dit geval de neiging tot doorleefde perfectie, want de zeldzame pogingen tot experiment lijken een lolletje. Ondanks een paar inzinkingen is Cadillacs tweede album Up For A Lifetime een van de beste platen die de rock & roll dit jaar heeft voortgebracht.

Cadillac, Up For A Lifetime; Progress/MNW/Suburban, PROCD 47

    • Nanne Tepper