Ballet van Wubbe bruist en tintelt

Een muziekballet is een ballet dat drijft op de structuur, stemming of dynamiek in de muziek. In de twintigste eeuw groeide dat uit tot een belangrijk genre in het ballet. In Nederland is dit genre met Jirí Kylián en Hans van Manen sterk ontwikkeld. Choreograaf Nils Christe is een goede derde. Zijn Fünf Gedichte (1996) naar Wagners romantische Wesendonk Lieder is een sterk voorbeeld. De strakke, veelal en profil gezette dans geeft tegenwicht aan de zachte lyriek die vooral in de duetten opborrelt. Christe's dansante poëzie is fijnzinnig, zonder enig sentiment of pathos, tevens krachtig van beweging. Keso Dekker omlijstte dit even eenvoudig als doeltreffend met een achterdoek waarop de foto van een wolkenlucht geprojecteerd is.

Dat ballet uit Introdans' repertoire mag zeker opnieuw gezien worden, evenals Messiah (1988) van Ed Wubbe. Tegenwoordig maakt deze choreograaf als leider van Scapino Ballet Rotterdam eigentijdse dans op popmuziek van Nico en Patty Smith. In de hoogtijdagen van het muziekballet creëerde hij voor de Arnhemse dansgroep een ballet op muziek van Friedrich Händel. Of het zinnig is religieuze muziek uitsluitend op dynamiek en stemming te benutten, is de vraag. Zeker is dat het ballet vaart heeft, bruist en tintelt. En de op esthetisch effect gemaakte dansen zijn aantrekkelijk. De dansers zwaaien hun lange en wijde witte rokken als vendels en creëren Jugendstil krullen als levendige ornamenten in dit verder zwart geklede ballet.

Wubbe groeide sindsdien als choreograaf met de tijd mee, maar zijn oude Messiah overtuigt als krachtig werk. Zwakke schakel in dit programma – dat de kleffe naam Angels meekreeg – is Palimpsest van Ton Wiggers, artistiek leider van Introdans. De muziek die hij koos is interessant. Simeon ten Holts compositie voor zeven strijkinstrumenten is kleurig en vol, ondanks de straffe herhaling van patronen. En al is de muziek complex en gelaagd qua textuur – als perkament dat wordt schoongekrabd en opnieuw beschreven: een palimpsest – toch is ze ook swingend, vanwege de driekwartsmaat. Om dat laatste is het Wiggers zichtbaar te doen. Want in de bonte stijlbrij van academische balletposes, muzikale bewegingsgrapjes, klassieke bravoure en vooral veel jazzy ports-de-bras blijft uitsluitend dat een-twee-drie als meest dwingende gegeven staan. Dekkers kostuums – de mannen in bruin-oranje-goud en de vrouwen in blauw-groen-paars – krijgen bij een uitgekiende belichting precies dat sexy showtintje dat Wiggers wil. Beschaafd ordinair ofwel goedkoop chique. Het is dat de dansers zoveel kwaliteiten tonen dat je deze schaamteloos slechte broddellap nog wilt uitzien.

Introdans met Angels. Palimpsest. Choreografie: Ton Wiggers. Reprises: Fünf Gedichte (Nils Christe) en Messiah (Ed Wubbe). Gezien: 22/10: De Flint Amersfoort. Toernee: t/m 14/12. Inl.: (026) 3512111 of www.introdans.nl

    • Isabella Lanz