Pittige, droge wijn uit de Maasvallei

Voor de Limburgse wijnboer is het seizoen van de druivenpluk begonnen. De bloei was goed dit jaar; de witte wijn is `licht tintelend en pittig'.

Gewapend met emmers zijn een paar druivenplukkers aan het werk op domein Backerbosch, op de flanken van de Keerderberg in Zuid-Limburg. De wijngaard meet slechts een halve hectare, waardoor ze de hele oogst in een dag of drie kunnen binnenhalen. Van de vruchten van het ras Optima, Kerner en Riesling maakt eigenaar René Dreessen jaarlijks zo'n 1.000 tot 1.400 flessen witte wijn.

,,De bloei was goed dit seizoen'', vertelt Dreessen, ,,maar daarna waren de weersomstandigheden minder gunstig. Het was extreem warm, extreem koud én vochtig. Dat vergroot het besmettingsgevaar.'' Hij rekent op behoorlijke kwaliteit van de wijn, zegt hij, terwijl hij een druif proeft op zijn landgoed met prachtig uitzicht op Maastricht en de Maasvallei.

De wijnstokken zijn 25 jaar geleden aangeplant, op een stille zonrijke helling die in het noordoosten wordt beschermd door een heuvelrug. Dreessen legt uit dat de bodem ,,buitengewoon geschikt'' is voor de druiventeelt. ,,Onder de klei, de löss en de leem bevindt zich een kiezellaag, daaronder zit mergel. De wortels bijten zich in dat mergel vast, net zoals in de Champagne en het Loiregebied. De ondergrond is ideaal.''

Dreessen omschrijft zijn wijn als ,,licht tintelend, pittig en droog''. ,,We richten ons op een zo goed mogelijk product'', vertelt hij, ,,maar de nadruk ligt niet op topkwaliteit, dat geldt ook voor mijn collega-wijnboeren hier in de buurt. Nederlandse wijn kan zich vanwege het tekort aan zon niet meten met de betere buitenlandse.'' Een fles `Domein Backerbosch' kost in de winkel desondanks tussen de 8,5 en tien euro. ,,De prijs is vooral hoog door de relatief lage opbrengst druiven per hectare, als gevolg van het klimaat'', verduidelijkt Dreessen.

Maar ook het bedrijfsrisico drijft de kosten op. ,,Ik heb 10 tot 15 procent kans dat ik door het slechte weer geen druiven heb'', zegt Dreessen. De verbouw is bovendien arbeidsintensief, voegt hij daaraan toe. ,,Iedere dag tussen de bloei en de oogst heeft de wijngaard aandacht nodig. In het vroege voorjaar moeten de takken worden gesnoeid – met de hand, in het buitenland hebben ze daar machines voor. Later dienen de twijgen waar vruchten aan komen, te worden gebonden. Dat alles eist tijd en vakkennis, dat geldt óók voor de grondbewerking en het bestrijden van onkruid.'' [Vervolg WIJN: pagina 19]

WIJN

Streekwijn rijpt in oude Griekse fusten

[Vervolg van pagina 15] Zijn wijngaard behoort tot de grotere van Zuid-Limburg, maar het is `een kleintje' vergeleken bij die van de Apostelhoeve (zes hectare) en Hoeve Nekum (drie hectare) in Maastricht, waar op dezelfde grondsoort druiven worden verbouwd. Die twee leveren ,,drievierde'' van de totale jaarproductie (,,honderd- tot hondertwintigduizend flessen'', schat Dreessen) in deze regio, waar ongeveer 25 wijngaarden zijn. De oudste en grootste is de Apostelhoeve, met de druivenrassen Auxerrois, Müller-Thurgau, Riesling en Pinot-Gris, die in 1970 werd aangeplant. ,,Heropend'', zegt de eigenaar (de familie Hulst) graag: ,,Maastricht had in de Romeinse tijd al een wijntraditie, maar die maakte in de Middeleeuwen plaats voor andere vormen van landbouw''.

Tot de vijftiende eeuw, weten ze bij de Apostelhoeve, kon de inlandse wijn nog concurreren met het gewone bier, ,,maar toen het bier door toepassing van hop langer houdbaar en pittiger van smaak werd, begon de bloeitijd voor de brouwers en trokken de wijnbouwers aan het kortste eind''.

Niet alleen in Zuid-Limburg, ook elders in het land zijn wijngaarden. Hun aantal is de laatste jaren gegroeid tot ruim tachtig. Sommige zijn klein van opzet, andere omvatten inmiddels enkele hectaren. Volgens het Wijninformatiecentrum is in Nederland ,,weinig wijnbouwervaring voorhanden''; met ,,vallen en opstaan'' zijn belangstellenden bezig het vak te leren. ,,Ze lezen veel en gaan in het buitenland kijken.''

Volgens het centrum zijn nieuwe druivenrassen, ontwikkeld in Duitse proefstations, redelijk bestand tegen het natte en koude klimaat. Naast traditionele witte soorten als Müller-Thurgau en Riesling, verbouwen wijnboerenook blauwe druiven als Dornfelder. Nederland telt ten minste tien professionele wijnbouwers met een wijngaard van één hectare of meer.

René Dreessen is één van hen, maar hij kan niet leven van zijn ranken. Domein Backerbosch is onderdeel van Caves Cadier, zijn grote wijnhandel die over een eigen wijnmuseumpje beschikt. Het bedrijf ligt deels onder de wijngaard, in de grotten die eens tot het aangrenzende oude missiehuis behoorden. De daar sinds 1892 woonachtige (Franse) paters handelden in wijn, die hun congregatie op Samos in Griekenland produceerde.

Trots toont Dreessen de oude Griekse fusten, die hij van de paters heeft overgenomen. Ze worden bij zijn oogst nog gebruikt. Zijn druivenplukkers vullen zo'n acht vaten (elk 350 liter) per werkdag. De vruchten verhuizen vervolgens naar het `wijnfabriekje', waar ze onder de pers gaan. Het gisten in de opslagtanks duurt een half jaar, dan volgt het bottelen en worden de flessen voorzien van een etiket.

In de lente ligt `Domein Backerbosch' in de winkel. Dreessen zegt dat er veel belangstelling voor is. ,,Een fles wijn cadeau doen uit je eigen Maastricht, dat is toch prachtig voor de promotie van je bedrijf. Ook toeristen zijn zeer geïnteresseerd. Veel restaurants eveneens. Wat is nou mooier dan een streekwijn aanbieden bij het populaire streekmenu? En in combinatie met een maaltijd komt de Limburgse wijn juist het beste tot zijn recht.''

    • Guido de Vries