Wanneer komt Pim, de Musical?

Zou het er ooit van komen, Pim, de Musical? Niet nu, maar misschien over een tijdje als de herinnering half is weggezakt? Als onvervulde belofte leent Pim zich voor volksmythe. Daar kan fictie aan bijdragen. Middeleeuwse Engelsen zouden zich verbazen over de huidige verering van Robin Hood. Op Piet Heins piraterij is ook het een en ander af te dingen, maar wij kennen hem nu eenmaal als held.

Pim de Musical heeft de beschikking over contrasterende karakters, een kale hoofdrolspeler met twee apostelen, Ingenieur Bom die ondergronds leeft in de wereld van retorten en gamellen en de intriges spinnende Rijke Hein met een duivelssikje. Maar wie wordt verliefd op wie? Zou Joop van den Ende Pim ombouwen tot hetero? Voor een celibataire held met een klein gebrek, debat-artiest Cyrano, is ook wel wat te zeggen. Ingenieur Bom wordt door een barmhartige Maria veranderd in een gevoelig mens.

Pim kan ook worden opgevoerd als Faust-tragedie met televisie als tovermiddel voor snelle roem. Ingenieur Bom heeft het gefabriceerd met geld van Rijke Hein. Rijke Hein vermoordt Pim om hem zelf op te volgen. Uiteraard geen overeenkomst met bestaande personen etc..

Het speelde gisteren door mijn hoofd toen ik door Joost Zwagerman, inmiddels de huis-Zola van Netwerk, galmend werd vermaand over de gebeurtenissen van afgelopen week. Een j'accuse tegen de slechte wereld. Eerst Gerrit Komrij en nu dit. Wat is er aan de hand met de Nederlandse literatuur? Jammer dat Zwagerman in deze interessante tijd niet als fictieschrijver aan het werk gaat, maar als dominee. Jammer, dat Netwerk niet aan journalistiek deed, maar aan zondagspreken. Vorige week bracht Zwagerman voor Netwerk een staats-ode aan Claus. Als nageboorte van de preek van Oosterhuis. Gisteren vond Zwagerman dat wij allemaal schuld zijn aan de LPF-perikelen. ,,Patiënt Nederland ettert en ziekt door bij ons allemaal'', las hij berouwvol van zijn velletje papier. ,,Voor Ik en mijn Egoland.''

Netwerk had een hele batterij voorlezende columnisten losgelaten die verwoordden wat overduidelijk was: het ging niet zo best afgelopen week. Vincent Bijlo, voormalig burgemeester Ed van Thijn en Samira Abbos als verplichte allochtoon van Migranten-tv waren unaniem in hun afkeuring. Dit jaar heeft alleen maar onheil gebracht en was het maar niet gebeurd. Abbos verwachtte een kloof tussen allochtoon en autochtoon. Ik voorzie eerder een groeiende afstand tussen Migranten-tv en de rest.

Er was een duidelijke scheiding der geesten tussen media-persoonlijkheden aan de ene kant en media-leken aan de andere kant. De lekenpartij werden vertegenwoordigd door twee ontevreden LPF-stemmers en H. Kist, voorzitter van de ING Groep. Kist was eigenlijk de enige genuanceerde columnist die ook licht zag in de duisternis. Hij vond de kritiek op Paars terecht (,,het ging alleen maar over geld'') en hij dacht dat de zittende partijen hadden geleerd van de Pim-episode. Hijzelf ook als topbankier?

Ik hoop dat Zwagerman er als fictieschrijver van leert. Hij zou bij het Netwerk-interview met Bomhoff, afgelopen vrijdag, aan de buis gekluisterd moeten zitten. ,,Iedereen stelde me gerust dat Heinsbroek vanzelf zou opstappen'', zei hij. Ik hoop dat scenaristen aan het werk gaan. De publieke tv zou een stevige dramaserie kunnen gebruiken. Helaas komen substantiële publieke dramaseries alleen nog van de afdeling inkoop. Op Nederland 1 draait zondagavond Stille Waters, een knap Vlaams epos over een rijke, bekende kindermisbruiker die niet wordt vervolgd. Een aannemelijke ontrafeling van het sociale klimaat rond de Dutroux-affaire. Je hebt er geen duivelse samenzweringen voor nodig, alleen veel bange mensen die door familieverwantschappen, geldleningen en verkiezingsbijdragen aan elkaar vast zitten geklit. Hoofddecor is een klein dorp aan de Schelde, waar iedereen elkaar kent. De kindermisbruiker is geldschieter en adellijke schoonbroer van de belangrijkste plaatselijke fabrikant, die door zijn huwelijk bliksemsnel op de sociale ladder is gestegen. Dat was het verdriet van België. Nu kunnen ook Nederlandse fictieschrijvers niet langer klagen dat hier nooit iets gebeurt.