Voorzichtig dansen op Barrelhouse-blues

De blues is traditioneel een muziekgenre dat in doorrookte café's thuishoort en waarbij veel whisky en bier gedronken moet worden. Die van oorsprong Amerikaanse rauwdouwersmuziek associëer je niet snel met het pluche van het theater. In Enschede heeft men daar iets op gevonden. De Twentse Schouwburg beschikt over een mini-Paradiso in de vorm van een bovenzaal zonder stoelen maar met een bar, waar het bier zaterdagavond rijkelijk vloeide. Voor één keer hoefde zangeres Tineke Schoemaker tijdens de huidige theatertournee van haar bluesgroep Barrelhouse niet de grap te maken, dat bij een snel nummer de stoelen aan de kant konden. Er werd zelfs voorzichtig gedanst, als op het schoolavondje dat de meeste aanwezigen minstens dertig jaar achter zich hadden gelaten.

Al meer dan een kwarteeuw behoort het Haarlemse Barrelhouse tot de beste bluesgroepen van Nederland. Vergeleken bij de bonkige veenkolonieënblues van Cuby & The Blizzards klinkt Barrelhouse veel subtieler, onder meer dank zij het fijn verweven gitaarwerk van de gebroeders Guus en Johny LaPorte. Tineke Schoemaker is een zangeres van wereldformaat, die in haar doorleefde benadering van de blues niet onderdoet voor Bonnie Raitt of de blanke gospelsoul van Shelby Lynn. En in al die jaren is Schoemaker alsmaar beter gaan zingen, zoals overtuigend wordt aangetoond op de laatstverschenen Barrelhouse-cd Walking In Time die ook voorzichtige uitstapjes richting country en jazz laat horen.

Heel belangrijk bij Barrelhouse is de swing in het samenspel, gewaarborgd door een drummer die omzichtig naar adem hapt, maar die ook heel goed gas terug kan nemen. Ook de piano is een onmisbaar samenbindend ingrediënt, en in dat licht is het jammer dat er niet op een echte barrelhousepiano, maar op een elektrisch namaakding met een zielloze spijkerbakkenklank werd gespeeld. Ondanks de echte accordeon in enkele countrygetinte nummers is Barrelhouse op zijn best in onversneden blues. Alleen al in de woorden `Last night' kan Tineke Schoemaker een emotie leggen die voort moet komen uit een zwaar leven vol doorweende nachten, geheel in tegenspraak met haar stralende glimlach als ze even niets te zingen had. Guus LaPorte kreeg de zaal stil toen hij zijn versterker uitschakelde en hij midden in een explosieve solo alleen het geluid van de onversterkte snaren liet horen.

Barrelhouse liet kansen liggen op het gebied van presentatie. Er stond een vrij statische band in een toneellijst, zonder noemenswaardig gebruik van licht of andere effecten. Wat deze groep in het theater te zoeken heeft, werd niet helemaal duidelijk. Zet zo'n geweldige bluesband in een kroeg en het wordt er alleen maar levendiger op.

Concert: Barrelhouse. Gehoord: 19/10 Twentse Schouwburg, Enschede. Herhaling: 26/10 De Vest, Alkmaar, 1/11 De Voorveghter, Hardenberg.