Kurk

De karavaan spendeerde een weekend in Tambacounda. Denk aan een stoffig stadje in het wilde westen uit de films en u heeft een aardig beeld. Tambacounda-Tambacounda, heette de etappe van zaterdag. Oftewel heen en weer op de Route de Kedougou. Simenti-Tambacounda had gisteren plaats, maar ook niet helemaal.

In al te groot optimisme had de tourorganisatie gedacht dat een start midden in het natuur- en wildpark Simenti mogelijk was. Dat was het niet. Het wegdek was een modderpoel, volgens mensen die er vandaan kwamen. Gestart werd aan de rand van het park in het dorp Darsalam, maar niet nadat het peloton twee uur op het materiaal had gewacht, dat vroeg in de ochtend, in een grote truck,in het centrum van het park was uitgeladen.

Misschien is het optimistisch gedacht, maar dit is een gemiste kans. De Hel van het Noorden hebben we al, de Hel van het Zuiden, compleet met wilde beesten, ontbreekt.

Oost-Senegal is het heetste deel van het land. Dat laat zich merken. Een andere race is gestart, de kronkelige race door de ingewanden. Op één na is de gehele equipe Senegal Mixte ten prooi geraakt aan dat wat zo fraai `de dunne' heet. Zelfs de twee Afrikanen in de ploeg doen mee aan het straalpoepen. Sterker nog, Alfa Cissé, uit Dakar moest nog worden behandeld door de ronde-arts.

Zaterdagnacht, ik meen dat het zaterdag was, kwam ik hem tegen in het toiletblok, als een lijk zo vaal. Hij spoelde zijn onderbroek uit en waste zijn achterbenen. Een leek als ik ben smeekte hij om medicatie. Naar eer en geweten gaf hem een paar capsules norit, en nam er zelf ook meteen een stuk of vier.

In Darsalam bezocht ik voor de start een natuurtoilet achter een vlechtsel van twijgen. Ik zag een rijke verscheidenheid aan exotische insecten zich op de zwart-groene substantie storten.

Als `kurk' tijdens de koers neme men het beste Loperamide.

    • Peter Winnen