Zelfmoord 1

In haar reactie op mijn essay `Zelfmoord op bestelling' (M, 5 oktober) schrijft Karin Spaink dat zij na bestudering van diverse statistieken tot de conclusie kwam dat het aantal zelfmoorden per hoofd van de bevolking niet zal toenemen wanneer dodelijke middelen makkelijk beschikbaar zijn. Wie echt dood wil, zal alles aangrijpen, aldus Spaink. Het is interessant dat zij het voorbeeld noemt van het stadsgas dat in Nederland vroeger vaak als middel tot zelfmoord werd gebruikt. Misschien weet Spaink niet dat de cijfers hierover van land tot land verschillen. Toen men bijvoorbeeld in Engeland bij de gasvoorziening overging van het dodelijke kolengas op het veel minder giftige aardgas, daalden de zelfmoordcijfers met dertig procent.

Ik twijfel niet aan Karin Spainks integriteit en goede bedoelingen. Het tragische is echter dat zij meent chronisch depressieve kandidaat-zelfmoordenaars moreel te steunen door een pleidooi voor een vrije verkrijgbaarheid van een zelfmoordpil, terwijl de praktijk leert dat zij hiermee in het overgrote deel van de gevallen juist tegen hun belangen ingaat. Dat komt doordat zij weinig oog lijkt te hebben voor de psychologie van de kandidaat-zelfmoordenaar. Spaink concentreert zich op diens rechten, maar verwaarloost diens noden. Zo is zij van mening dat de depressieve aanstaande zelfmoordenaar in de regel geheel en al wilsbekwaam is. Die aanname getuigt van onbegrip voor en ontkenning van aard en wezen van veel depressieve en suïcidale mensen.

    • Joost Zwagerman Amsterdam