Knobbelzwaan

,,In de haven is voor zwanen geen plaats'', dicht Willem Jan Otten in De eend. En Arie van den Berg laat in het vers Rondo weten: ,,Zwanen kunnen niet ontroeren:/ hun trots wekt hooguit weemoed''. Schrijfster Hella Haasse zag eens een bloedende zwaan in het weiland; ze raakte geïnspireerd en schreef de roman Zwanen schieten.

De glanzend-witte zwaan, sierlijk drijvend met gebogen hals over de waterspiegel, is ongetwijfeld de meest dichterlijke vogel. De snavel is oranjerood met zwarte knobbel. Als hij jongen heeft en zich bedreigd voelt, valt hij sissend en blazend aan met gespreide vleugels. De zwanenzang, zijn vermeende doodslied, berust op een verzinsel. Verheft de zwaan zich in de lucht, dan maken zijn wieken een wonderlijk suizend geluid; ze zingen.

freriks@nrc.nl

    • Kester Freriks