`Heb uw naaste lief als uzelf'

Lars Mennen (32) woont in zijn eentje in een tweekamerflat in Alexanderpolder, een nieuwbouwwijk in Rotterdam. Hij is net begonnen bij een nieuwe baas, een importeur van fitness-apparatuur. Daarvoor was hij een tijd werkloos, hij werd in januari ontslagen als IT'er bij het adviesbureau Deloitte & Touche. ,,Ik had mijn eerste beoordelingsgesprek gehad, ik dacht: nu vraag ik loonsverhoging. Daarvoor moest ik bij een van de andere partners zijn. Die zei: ik heb met de klant gebeld voor wie jij gewerkt hebt, je kunt beter een andere baan gaan zoeken.''

Hij studeerde bedrijfseconomie aan de Erasmus Universiteit. Hij wilde commissaris van de koningin worden, of burgemeester, of ambassadeur. Politieke ambities had hij ook. Op zijn zeventiende – hij woonde nog in Helmond – ging hij bij het CDJA. Hij werd penningmeester en voorzitter. Later, in Rotterdam, ging hij bij de Jonge Democraten. Maar rond zijn tweeëntwintigste, zegt hij, besloot hij het bedrijfsleven in te gaan. ,,Een verkoop- of adviesfunctie op Europees niveau, dat past het best bij mij.'' Voor zijn nieuwe baas gaat hij financieel-economische software vertalen van Oracle naar Exact.

Lars Mennen stemde op 15 mei op de LPF, maar dat zal hij niet nog een keer doen. ,,Niet meer opportuun.'' Het gedachtegoed van Pim Fortuyn ,,in het algemeen'' waardeert hij nog steeds. Een minder bureaucratische overheid, een efficiëntere gezondheidszorg. ,,Ik heb zelf nooit nadelen van het huidige systeem ondervonden. Maar mijn vader wel. Die moest aan zijn knie geopereerd worden. Het duurde alleen al zes weken voordat hij op de wachtlijst kwam. Ondertussen was zijn knie vanzelf overgegaan. En wat bleek? Eén telefoontje was voldoende om hem van de wachtlijst af te halen.''

Lars Mennen maakt zich ook zorgen over het groeiende aantal allochtonen, vooral in de grote steden. ,,Tien of twintig procent is geen probleem. Vijftig procent, dat is te veel.'' Niet dat hij er zelf last van heeft. Maar ,,onze cultuur'' verwatert, zegt hij. De normen en waarden raken aangetast. Daarom gaat hij nu op het CDA stemmen, want dat is nu nog de enige partij die de normen en waarden serieus beschermt. ,,Het CDA respecteert de tien geboden. Heb uw naaste lief als uzelf. Respect. Vrijheid van meningsuiting. Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.''

De politiek, vindt hij, moet ervoor zorgen dat mensen het `maximale' uit zichzelf kunnen halen. En dat is: kunnen gaan en staan waar je wilt, op momenten die jou uitkomen. ,,Vroeger dacht ik: rijk worden. Dat zal niet meer lukken, zoals het er nu naar uitziet. Vind ik jammer, want als je écht wilt kunnen gaan en staan waar je wilt, moet je wel rijk zijn. Nu zal ik moeten roeien met de riemen die ik heb.''