Dat is even schrikken

In het Groningse Haren eet Joep Habets een stevige maaltijd.

De tong à la Picasso in het Drentse Zuidlaren hebben we weten te ontvluchten, maar een paar kilometer noordelijker in Groningse Haren valt het stokbrood met kruidenboter niet te ontlopen. Rôtisserie De Rietschans, met een weids uitzicht over het Paterswoldse Meer, staat bekend om zijn Provençaalse keuken. In de Michelingids heeft het restaurant een Bib Gourmand weten te verwerven, dat lauwert een goede maaltijd tegen een schappelijke prijs. We gaan er uiteindelijk 70 euro per persoon uitgeven, maar het hád voor minder gekund. Een veelvuldig toegepast olijvenmotief roept een Provençaalse entourage op, al is het Italiaanse zangrepertoire dat uit de luidsprekers schalt daarmee niet in overeenstemming.

,,Ja, dat is even schrikken'', zegt de gastheer als we verbaasd uit de geheel Italiaanse kaart omhoog blikken. Rôtisserie de Rietschans is een half jaar geleden in andere handen overgegaan. Het olijvenmotief blijkt universeel mediterraan en moeiteloos kan de ambiance nu voor Italiaans doorgaan. Stokbrood met kruidenboter doet Provençaals noch Italiaans aan, dat zal Paterswolds mediterraan zijn. Met de culinaire flexibiliteit die ons eigen is anticiperen we schielijk op een klassieke Italiaanse maaltijd van vier gangen, met een antipasto, een pasta, een secondo piatto en een dolce. Een door de gastheer aanbevolen Valpolicella Ripassa van Zenato, zacht met een vleug kersen en een zweempje van zoet, stimuleert de omslag in het gastronomisch denken. Uit de zeer uitgebreide kaart met klassiekers uit de Italiaanse keuken kiezen we vitello tonnato, zuppa piselli, risotto, verschillende pasta's en ossobuco.

Dan is het voor de tweede keer schrikken. De Rietschans is niet alleen overgeschakeld van de Franse op de Italiaanse keuken maar beoefent die ook nog eens met Nederlandse trekjes. Niet omdat de koks niet authentiek Italiaans koken; er wordt recht toe recht aan gekookt. Niet omdat er erwtensoep met blokjes worst op tafel komt. We denken vaak ten onrechte dat erwtensoep een typisch Nederlandse specialiteit is. En ook niet omdat ze de rijk getruffeerde risotto met een kuiltje kaassaus serveren. Het is vooral de omvang van de porties die zo Nederlands aandoet. Alsof we na het eten nog aan het werk moeten in het veen. Na de buitengewone royale vitello tonnato, met kalfsvlees fijn van draad en tonijnsaus grof van structuur, en de spaghetti bucaniera heb ik al meer dan voldoende gehad. Mijn disgenoot, toch ook niet voor een culinair kleintje vervaard, denkt er na de zuppa piselli en risotto al tartufo hetzelfde over. En dan moet de secondo piatto en de dolce nog komen. De dolce gaat erbij inschieten, constateer ik met pijn in het toetjeshart. De kok heeft geen mededogen. De ossobuco, die zoals het hoort in sappige stukjes vlees uit elkaar valt, ligt op een enorme berg saffraanrisotto. De begeleidende schotel biedt nog allerhande mooi gegrilde verse groenten. Ondanks een respectabele hoeveelheid spaghetti die het bord aan de overzijde torst, verschijnt op tafel een parade van bakjes met groene salade, geroosterde paprika's en in de oven gegrilde aardappelen en gebakken krieltjes. Opdat we in het land van de aardappel niets tekort zouden komen.

Rôtisserie De Rietschans,

Meerweg 221 Haren, 050 3091365

    • Joep Habets