Asbest-gevaar

Naar aanleiding van het bericht over het asbest-gevaar in Goor (NRC Handelsblad, 3 oktober) meen ik er goed aan te doen te melden dat dit gevaar hoegenaamd afwezig is.

Er zijn drie soorten asbest: de bruine asbest (Amosiet) is industrieel onbelangrijk en onschadelijk; ook de witte asbest (Chrysotiel), een belangrijke grondstof voor de kalk-asbest verbinding eterniet, is onschadelijk; de echt gevaarlijke blauwe asbest (Crocidoliet), die vroeger veel gebruikt werd als isolatiemateriaal in de scheepsbouw, is tegenwoordig volledig uit de circulatie verdwenen, maar door de zeer lange latentietijd zullen er de komende jaren nog steeds de gevolgen van gevonden worden.

Om de open Chrysotielmijnen in Canada – de belangrijkste leverancier van witte asbest – liggen dorpen en stadjes tot aan de rand. De lucht is er bezwangerd met witte asbestvezels. Uit onderzoek naar het voorkomen van kanker van de luchtwegen bleek dat de risico's niet groter waren dan in andere industriegebieden in het land en in beide gevallen betrof het bovendien overwegend rokers.

In Goor en elders over de hele wereld hebben vanaf ver voor de oorlog generaties arbeiders onbeschermd, te midden van witte asbest stof, eterniet gezaagd en geboord. Wanneer dit asbestproduct werkelijk gevaarlijk was, zou nu onder de niet-rokende werkers allang het optreden van veel meer dan normaal luchtwegkanker zijn waargenomen. Daar is niets van bekend.

Dat er zoveel heibel over wordt gemaakt is een gevolg van een op niets stoelende wetgeving die tot stand is gekomen onder de hevige druk van de asbest-vervangende industrie. Ik meen daarover met enig recht te mogen spreken: ik was als longarts nauw betrokken bij het asbestprobleem dat indertijd in Nederland begon met de ontdekking van het veelvuldig voorkomen van longvlieskanker bij blauwe asbestwerkers en hun familieleden op een scheepswerf in Vlissingen.

Op grond van deze betrokkenheid werd ik in 1982 door de redactie van het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde als waarnemer afgevaardigd naar het World Congress on Asbestos in Montreal. Daar bleek me dat heel andere belangen dan die van de volksgezondheid de eindconclusies van een totaal wereldwijd verbod op alle soorten asbest bepaalden: die van de industrie.