Nooit tijd om stil te staan

Voordat Kate Reddy, fondsmanager in de Londense City, 's ochtends hijgend haar kantoor binnenstormt werkt ze snel een checklist af: `Schoenen, twee dezelfde? Oké. Geen babyspuug op jasje? Oké. Rok niet in onderbroek gestopt? Oké. Bh niet zichtbaar? Oké.' Reddy heeft namelijk, behalve een volledige baan, twee kleine kinderen. En dat betekent: altijd haast. Zeker als je te pas en te onpas voor enkele dagen naar New York of Stockholm wordt gestuurd, terwijl je tegelijkertijd probeert een moeder te zijn die zelf appeltaartjes bakt voor het kerstfeest op school. Althans, taartjes die zelfgemaakt lijken. Want Kate Reddy weet behendig te veinzen een zelfbakkende moeder te zijn: ze koopt dure taartjes, peutert ze om half twee 's nachts, want net terug uit Amerika, uit hun folie en bewerkt ze met een deegrol en poedersuiker, zodat ze er prettig thuisgebakken uitzien.

In Hoe krijgt ze het voor elkaar beschrijft de Britse journaliste Allison Pearson snel en geestig het jachtige leven van een werkende moeder. De overdrijving tot in het absurde is, zeker voor een lotgenoot, een plezier om te lezen. Hoofdpersoon Reddy lijdt onder de druk van mannelijke collega's, voor wie het bestaan van kinderen liefst verborgen blijft, maar vooral onder de `Moeffia': de clan van uitdagend niet-werkende moeders. Leden van de Moeffia, ook wel `Moeder Oversten', sturen briefjes op roomwit handgeschept papier met de mededeling dat hun zoontje het zo fijn vindt dat hij bij haar dochtertje mag komen spelen. En telkens vragen ze haar `hoe krijg je het voor elkaar?'. En dat is niet bedoeld als compliment.

Terwijl ze haar schuldgevoel afkoopt met te veel cadeaus voor haar kinderen en te hard werkt voor haar veeleisende baas, dreigt Reddy haar man kwijt te raken. Als ze dan een keer samen eten aan de keukentafel, meldt hij achteloos dat hij de pesto die middag zelf heeft gemaakt. Bewonderenswaardig, maar ook gruwelijk ontmoedigend. Hoe heeft hij naast zijn baan als architect tijd gevonden voor zoiets buitensporigs als zelf pesto maken? Of hij binnenkort pottenbaklessen gaat volgen om zelf ook de borden te bakken, sneert Reddy. Haar uitbarsting leidt tot de conclusie dat vrouwen iemand nodig hebben die voor hen zorgt maar `verwacht niet van ons dat we de mannen die bereid zijn de rol van huisvrouw op zich te nemen bedanken'.

De neurotische Kate Reddy lijkt veel op Bridget Jones, de heldin uit Helen Fieldings Het dagboek van Bridget Jones. Kate is een vijf jaar oudere Bridget, met evenveel humor en iets meer zelfreflectie. En er is nóg een overeenkomst: ook dit boek is gebaseerd op krantencolumns, in dit geval verschenen in de Daily Telegraph. Misschien verklaart dat waarom, op de hoofdpersoon na, de personages nauwelijks zijn uitgewerkt en het boek het anekdotische niet echt ontstijgt.

Dat doet niets af aan het feit dat Hoe krijgt ze het voor elkaar een feest van herkenning is voor werkende moeders. Het goochelen met tijd, de eindeloze lijstjes `things to do', het knagende schuldgevoel en het permanente slaaptekort – het maakt allemaal deel uit van hun geheime leven. Daarom is het zo'n teleurstelling als Kate Reddy capituleert en haar baan in de City opgeeft om te moederen op het platteland. Gelukkig komt het uiteindelijk toch min of meer goed: ze gaat weer werken, maar wel voorzichtig.

Allison Pearson: Hoe krijgt ze het voor elkaar. Contact, 368 blz. €18,90

    • Birgit Donker