Komedie met seks, glamour en extreem geweld

Met het gouden beeldje in de ene en een fotomodel in de andere hand keert de filmregisseur Delamitri na de Oscar-uitreiking terug in zijn villa. Zijn overwinningsroes wordt daar verstoord door ongenode gasten: Wayne en Scout, een jong stel dat – geïnspireerd door Delamitri's extreem gewelddadige films – moordend door Amerika trekt.

Voor zijn roman en toneelstuk Popcorn liet de Britse schrijver en cabaretier Ben Elton (Blackadder, The Young Ones) zich inspireren door het werk van filmregisseur Quentin Tarantino (Reservoir Dogs, Pulp Fiction) en de hevige reacties die dit oproept. Zijn hoofdrolspelers zijn duidelijk gemodelleerd naar Tarantino en naar het moorddadige stel dat deze schiep in zijn script voor Oliver Stone's Natural Born Killers. Was die film al een studie naar de relatie tussen geweld op straat en geweld op tv en in films, Elton geeft dit morele dilemma nog een paar extra draaien, in een satire die gaandeweg steeds meer weg heeft van een Brechtiaanse moraliteit.

Peter Pluymaekers heeft met zijn groep ZEP een serie aantrekkelijke toneelstukken over gewelddadige jongeren gemaakt: Trainspotting, Wild Grrrl, Hooligans. Popcorn, een snelle cocktail van seks en moord in het glamoureuze Hollywood, is dus wel aan hem besteed. Met goed gecaste jonge acteurs maakt hij een flitsende, aantrekkelijke komedie. Net als bij Tarantino zit de humor in de domme maar welbespraakte, stripachtige over-de-top figuren, de belachelijke gewelddadigheid en de droge, alledaagse manier waarop de moordenaars met hun `baan' omgaan.

Kees Boot is, met zijn lepe oogopslag en boevenkop, de perfecte welgebekte moordenaar. Gaby Milder is zijn ideale gangstermeisje. Met haar benige, wat ruwe gestalte en haar schelle stem heeft ze precies de juiste volkse meisjescharme. Ze contrasteert ook fraai met de verfijnd mooie Nienke Römer, die als het fotomodel snel schakelt tussen doortrapte sekspoes en bang, slim meisje. Marcel Faber is als de regisseur nog het meest menselijk: charmant, laf en egocentrisch. Hij tracht steeds de leiding te nemen, maar de nacht met de twee échte moordenaars holt hem zichtbaar uit.

In de virtuoze dialogen wordt ons flink de les gelezen. Elton wil niet per se de makers van gewelddadige films verantwoordelijk stellen voor het geweld buiten de bioscoop. Dat zou in Pluymaekers geval ook wat al te hypocriet zijn, omdat hij met zijn jongerentheater juist profiteert van de modieuze geilheid van geweld. Wel kritiseren Elton en Pluymaekers de oververhitte tv-verslaggeving die een escalerende werking zou hebben op mediageile misdadigers, en die de werkelijkheid en de moraal verdraait door onbekommerd waarheid en fictie te mengen. Wat dat betreft gaat dit stuk meer over OJ Simpson dan over Tarantino.

Maar Elton wil vooral het afschuiven van verantwoordelijkheid aan de kaak stellen. Liever dan naar onszelf te kijken, geven we de schuld voor misstanden aan de media, de politiek of de populaire cultuur. Op het eind begint Elton wel héél erg te preken, met een overbodige epiloog die eindigt met een duidelijke boodschap. Maar dat wordt hem na deze lekkere avond vol sexy geweld graag vergeven.

Voorstelling: Popcorn van Ben Elton door Zep. Gezien: 17/10 Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 20/10. Tournee t/m 19/12. Inl. 020-428 7517 of www.zep.nu