Afscheid

Het moet voor Ad Melkert een onwerkelijke dag zijn geweest.

Hij verscheen gistermiddag tegen een uur in de Tweede Kamer, bleek en onbewogen als altijd. Hij droeg een onberispelijk grijs pak met een rode stropdas. Zijn onderdrukte nervositeit bleek alleen uit de rechterhand die steeds naar de hartstreek onder zijn colbert tastte. Hij onderhield zich quasi ongedwongen met enkele partijgenoten, maar je zag hem hopen dat het allemaal gauw voorbij zou zijn.

,,Ad! Ad!'', riep Sharon Dijksma, de jonge matrone van de PvdA-fractie. Hij zei iets terug, maar wendde zich weer snel af. Daar kwamen Rosenmöller, vriendelijk lachend, en Karin Adelmund, altijd wat bezorgd kijkend. Ze bleven om Melkert heenstaan, alsof ze begrepen dat ze hem door deze lastige minuten moesten loodsen.

De fotografen zagen Melkert al niet meer staan. Melkert was voorbij. Ze stortten zich op de LPF'er Van As en Zalm die in een drukke gedachtewisseling verwikkeld waren.

Toen kon het beginnen.

Melkert ging naast Jeltje van Nieuwenhoven op een van de twee voorste stoeltjes zitten. Jeltje lachte hem bemoedigend toe terwijl Weisglas `de brief van de heer Melkert' begon voor te lezen. ,,Het spijt me te moeten berichten dat ik met ingang van donderdag 17 juli het lidmaatschap zal moeten opzeggen...''

Het was een sombere brief. Met zinnen als: ,,Ik zet deze stap niet zonder zorgen voor onze democratie.'' En: ,,Er is in Nederland normverval gaande.''

Helemaal links, vanaf de publieke tribune gezien, hingen 23 leden van de LPF-fractie onverschillig in hun bankjes. Ook hun wachtte een zware dag, een zwarte dag zelfs. Ze hadden wel wat anders aan hun hoofd dan die vermaledijde Melkert, het door hen gehate symbool van de `oude politiek'.

Maar voorzitter Weisglas bleef volledig in de van hem verwachte plooi. Hij was toegekomen aan het slot van Melkerts brief: ,,Ik dank de collega's voor hun samenwerking en tegenwerking.''

Daar kon iedereen het mee doen.

Toen begon Weisglas zijn collega uitbundig te prijzen. ,,Wij zullen u missen'', zei hij een paar keer. ,,We wensen u en uw gezin een goede tijd in Washington toe, het ga u goed.'' Iedereen applaudisseerde, behalve de meeste LPF'ers.

Het schouwspel in de uren daarna zal Melkert als een bizarre droom hebben ondergaan. Daar, links van hem, zaten 23 van de mensen die zijn politieke ondergang hadden gewild. Hun leider, inmiddels zelf vermoord, had hem ten val gebracht. En nu zaten diezelfde mensen in het beklaagdenbankje waarin ze als makke schapen de scherpste verwijten moesten incasseren. Ze hadden een grote schande over Nederland gebracht, daar kwam het op neer.

Zou het Melkert enige voldoening hebben gegeven? Ongetwijfeld, al zal hij het nooit met zoveel woorden toegeven. Maar zijn typering van Nederland – later op tv – als `een halve bananenrepubliek' sprak boekdelen.

Geleidelijk liet hij zich in de loop van de middag terugzakken naar andere bankjes. Een bosje bloemen van Sharon Dijksma lag steeds voor hem. Het einde van het debat maakte hij niet meer mee. Plotseling was hij weg.

Voorgoed.

    • Frits Abrahams