Bevrijd

,,De vreemdeling is de naaste bij uitstek'', zei Huub Oosterhuis tijdens zijn overdenking voor prins Claus, ,,jaag hem niet op, jaag haar niet weg, zo staat geschreven. Zij hebben dezelfde rechten als jij (Leviticus 19, vers 34).''

Tegelijkertijd liet de tv-regisseur in een flits de ietwat ongemakkelijk kijkende hoofden van Heinsbroek en consorten in de kerkbank zien. Een politiek moment tijdens een uitvaart, ach, waarom niet, en het bracht me op de praktische gedachte hoe aangenaam het zou zijn als het LPF-vulgus óók meteen in die grafkelder had kunnen worden opgeborgen. Toegegeven, het was weinig piëteitsvol van me, vooral tegenover prins Claus, die rust heeft verdiend.

Wat me van deze uitvaartdienst verder zal bijblijven, zijn de acht kistdragende grenadiers die na de voltooiing van hun droeve missie de trap weer opkwamen in hun stijve ritme. De dood had hen met lege handen teruggestuurd.

Dat beeld bleef lang natrillen, en pas veel later op de dag kon ik weer een beetje bevrijd ademhalen. Het moment kwam omstreeks middernacht toen RTL's Frits Wester vertelde dat Balkenende vandaag `de stekker uit het kabinet trekt', en dat er een afsplitsing van de LPF in de maak is, de zogeheten Nieuwe Lijst Pim Fortuyn met Wijnschenk en Heinsbroek als leiders.

Toen konden we eindelijk rustig gaan slapen. Er wacht ons weer een veelbelovende toekomst.

Het ziet er naar uit dat de mannen van de LPF vastbesloten zijn elkaar met wortel en tak uit te roeien. Dat bespaart ons veel werk. De Nieuwe Lijst Pim Fortuyn komt tegenover de Oude Lijst Pim Fortuyn te staan, en als het bloedbad voltooid is zal er een Dodenlijst Pim Fortuyn zijn, waarvan de slachtoffers meteen naar Italië kunnen worden doorgevlogen om hun gestorven leider in zijn mausoleum gezelschap te houden. Pim móet het zo gewild hebben waarom zou hij hen anders hebben uitverkoren om zijn erfenis uit te dragen?

Dat neemt niet weg dat ik tegen die tijd enige deernis zal voelen voor mensen als Mat, Eduard en Ferrie Herrie. Mat zag gisteravond voor zichzelf als politiek leider alweer het licht gloren. Wilde hij de almaar mislukkende advertentieverkoper vervangen? Jazeker wilde hij dat! ,,Als het landsbelang dat vereiste.''

Ontroerd zag ik Mat aan het roer van het schip van staat staan, in oliejas en met een mal mutsje op. Als hij ons straks door de zwaarste stormen heeft geloodst, zal hij bescheiden de schouders van zijn Kreymborg-colbert (1995) optrekken en zeggen: ,,Iemand moest het doen.'' Vervolgens zal iedereen roepen dat Pim tóch leuker was.

Voor Eduard ligt het nog moeilijker. Hij durft voorlopig niet meer thuis te komen. Hij had zijn vrouw op zijn minst vier jaar vice-premierschap in het vooruitzicht gesteld (,,en als we niet op vakantie gaan, ben ik de baas van Nederland'') en nu moet hij weer terug naar dat akelige eigen bedrijfje dat iedereen altijd boycot. En als hij ziek wordt, laten ze hem eeuwig onderaan de wachtlijst bengelen.

En Ferrie Herrie? Hij heeft voortaan alleen nog zijn vrouw om ruzie mee te maken, wat niet genoeg is voor een man met zijn talenten.