Madonna is netjes geworden

Haar uniformblouse, met korte mouwen, is tot bovenaan dichtgeknoopt. Haar soldatenmuts staat schuin op haar hoofd. Haar rijglaarzen reiken tot de knie. De foto voorop de Vanity Fair doet sterk denken aan de jaren dertig, aan soldatenliefjes, aan Marlene Dietrich natuurlijk. Maar het is Madonna die je hier schalks aankijkt. `Like a German', staat er naast zo'n foto binnenin.

Vanity Fair is een smeuïg, dik blad waar je uren zoet mee kunt zijn. Glamour en gossip van niveau, maar ook goede, vrij diepgravende artikelen over architectuur, over beeldende kunst en over ballet. Interviewer Steven Daily zocht Madonna op in de kleedkamer van het Wyndham's Theatre op Charing Cross Road in Londen, waar ze een rol speelde in het toneelstuk Up for Grabs van de Australische dramaturg David Williamson. En hij ging naar haar huis in Beverly Hills om te praten over de nieuwe speelfilm, Swept Away, die ze met haar regisserende echtgenoot Guy Ritchie maakte.

Swept Away is een remake van de film van Lina Wertmuller uit 1974. De film, over een rijke dame die schipbreuk lijdt tijdens een cruise en op een eiland aanspoelt met een donkere scheepsmaat, schijnt minder schokkend te zijn dan het origineel, met minder bloot. ,,Anders dan iedereen denkt,'' zegt Madonna in Vanity Fair, ,,houd ik er niet erg van vreemde mannen te kussen.'' Madonna is netjes geworden, schrijft Daily. Ze leert de akoestische gitaar bespelen die ze van haar man kreeg, ze moedert, ze bestudeert de Kabbalah en ze schrijft een `spiritueel' kinderboek. Ze is niet de enige.

Opvallend in de Vanity Fair van oktober is dat er, naast aandacht voor onder anderen de schilder Degas en zijn danseressen, voor Heather Mills, de echtgenote van Paul McCartney, en voor de negentigste verjaardag van de Paramount filmstudio's, zoveel instaat over jeugdboeken. Wie voorbeelden zoekt van hoe de wereld in rap tempo verkindst, hoeft het blad maar open te slaan. Je kunt er natuurlijk ook vrolijk van worden dat literatuur voor kinderen hier als volstrekt gewone, serieus te nemen kunst geldt.

Er is een stuk gewijd aan de nieuwe Harry Potterfilm, met de eerste filmfoto's. Harry en zijn vriend Ron staan aan het bed van hun letterlijk verstijfde vriendin, en te zien is hoe ze bij plantkunde een knoestige wortelkluit in de vorm van een boze baby verpotten. Er is een interview met Philip Pullman, de auteur van een populaire fantasy-trilogie, die in Nederland verschijnt bij Prometheus. En er is een artikel gewijd aan Eloise, een meisje dat opgroeit in het Plaza-hotel. In de VS kent iedereen haar. Het eerste Eloise-boek verscheen in 1955: A book for precocious grownups. Het is geschreven door Kay Thompson, stemcoach, danseres, zangeres en peetmoeder van Liza Minelli. Maar het was vooral illustrator Hilary Knight die Eloise, waarover later nog drie (prenten)boeken verschenen, onsterfelijk maakte. Met pen en inkt gaf hij het meisje haar wilde haren, haar stoute gezicht en haar truttige kleertjes: een plooirok, een blouse met pofmouwtjes. Binnenkort verschijnt in Amerika een vijfde boek over Eloise, waarin het hele hotel onder water loopt. Het is te hopen dat dit grappige, inventieve prentenboek ook Nederland bereikt.

Vanity Fair, oktober 2002. €6,70.