Pretentieloos spel bij Céleste Zewald

Er zijn musici en er zijn muzikanten. Dat klarinettiste Céleste Zewald (1973) tot het blijmoedige ras der muzikanten behoort, blijkt uit de ongeposeerde voortvarendheid waarmee ze het podium opgaat. Ze komt niet om virtuositeit of muzikale diepgang te demonstreren, maar gewoon om lekker te spelen. De rest komt dan vanzelf.

Vorig jaar won Zewald niet alleen de Vriendenkrans van het Concertgebouw, maar óók de Philip Morris Kunstprijs 2002, in verband waarmee de klarinettiste op 12 november aanstaande haar `publiekspresentatie' zal geven in de Amstelveense Schouwburg.

Behalve als soliste werkt Zewald ook als freelancer bij verschillende Nederlandse orkesten, is zij plaatsvervangend eerste klarinettiste bij het Brabants Orkest en geeft ze les aan het conservatorium in Amsterdam. Aan energie geen gebrek dus, en het is ook die ontwapenende vitaliteit en spontaniteit die het trefzekere en muzikanteske klarinetspel van Zewald zo bijzonder maakt. Afkomstig uit een familie van blazers lijkt zij op een zo natuurlijke manier vergroeid met haar instrument, dat ze moeiteloos kan putten uit alle mogelijke registers, klankkleuren en timbres.

Die gave koppelt Céleste Zewald aan een onbevangen blik op de componisten die ze uitvoert. Ze maakt hun werken niet mooier dan ze zijn, doet niet aan overdreven pathos of gekunstelde maniërismen. Vandaar dat ze elke componist zijn eigen geluid en gezicht wist te geven, van licht romantisch, elegant en virtuoos in Von Webers Grand duo concertant tot schril, brutaal en jazzy in Bernsteins klarinetsonate.

Het aangrijpendst klonken de bastonen van het marche-funèbre-achtige lento uit de Sonate in Es voor klarinet en piano van Saint-Saëns en het meest virtuoos de parelende loopjes uit het molto allegro van deze sonate. Indrukwekkend ook was Zewalds pretentieloze maar glasheldere vertolking van de Sonate voor klarinet-solo van Escher. In het Tema con variazioni van Francaix overheerste de speelsheid en Debussy's Première rapsodie klonk volmaakt `naturel' en daarom waarlijk `celestiaans'.

Dat Zewald en de uitstekend begeleidende pianist Jaap Kooi een vast duo vormen, werd duidelijk uit de trefzekerheid van hun levendige en goed geoliede samenspel.

Céleste Zewald (klarinet) en Jaap Kooi (piano). Gehoord: 13/10 Concertgebouw, Amsterdam.

Een portret van Céleste Zewald is te zien in het NPS-programma Pitch: 15/10 op Ned.3, 23.15 uur.

    • Wenneke Savenije