Nieuwe cd Krezip is stevig en springerig

Morgen komt Days Like This uit, de nieuwe cd van de jonge Tilburgse groep Krezip. Na de 250.000 verkochte exemplaren van de debuut-cd Nothing Less zijn de verwachtingen hoog gespannen.

Op een witte piano na is de oefenruimte van Krezip in hartje Tilburg leeg. De instrumenten zijn al met de technische 'crew' onderweg naar het VRT-gebouw in de Brusselse deelgemeente Schaerbeek, waar de band deze kille zaterdag een optreden doet voor de Vlaamse rockzender Studio Brussel. In afwachting van het vertrek dollen zangeres Jacqueline Govaerts (20), haar gitaarspelende zus Anne (18), toetsenspeelster Annelies Kuijsters (19), bassist Joost van Haaren (20), drummer Thijs Romeijn (23) en gitarist Thomas Holthuis (24) wat door het gebouw. Want hits en hoge verwachtingen of niet, Krezip is nog altijd een vriendenclubje.

Anderhalf uur later zijn ze in Brussel, waar enkele vertegenwoordigers van de Belgische vestiging van platenmaatschappij Warner Music tot het ontvangstcomité behoren. Niet alleen in Nederland wordt reikhalzend uitgekeken naar de nieuwe Krezip. In Vlaanderen werden er 70.000 stuks van de single I Would Stay verkocht en 65.000 exemplaren van Nothing Less. In Wallonië wil het nog niet lukken, maar dat geldt voor alle Nederlandse bands, zegt perspromotor Bart van den Notelaers. ,,Alleen Twarres is daar doorgebroken. Het is daar een heel andere markt, men kijkt er veel meer naar Frankrijk. Krezip klinkt waarschijnlijk te Nederlands, ook al zingen ze in het Engels."

Het optreden voor Studio Brussel is zo'n promotie-instrument waaraan de mensen van Warner veel waarde hechten. Van het optreden van pakweg een uur worden twee nummers rechtstreeks uitgezonden, de rest gaat in de loop van deze week de lucht in.

Intussen is de soundcheck begonnen, één voor één moeten de bandleden het podium op om het geluid van hun instrumenten in te stellen. Jacqueline overlegt met iemand van de techniek over een idee dat ze heeft voor een bepaald nummer. ,,Is het iets of is het belachelijk?'' ,,Ik vind het geweldig!'' Zus Anne houdt zich in de kleine kleedruimte per laptop bezig met de fanclubsite, Annelies leest een dik boek: Harry Potter en de vuurbeker. ,,Het ziet er intelligenter uit dan het is.''

Het optreden, voor een select en timide publiek, verloopt wat rommelig. Niet iedereen zet op hetzelfde moment hetzelfde nummer in, iets wat Jacqueline met de nodige flair oplost, maar waar nadien toch stevig en met ernstige gezichten over gepraat wordt voor de band de fans voorziet van handtekeningen. ,,Dat doen we altijd, hoor, na afloop'', zegt Jacqueline naderhand. ,,Even onder elkaar, kijken wat goed ging en wat fout.'' Het optreden dat de band vijf dagen eerder in Den Bosch gaf voor leden van de fanclub ging een stuk beter, roepen de bandleden om het hardst.

Op het krappe podium vertelt Jacqueline de verlegen Vlamingen iets over het wat moeizame schrijfproces van de nummers voor Days Like This. ,,Het was een moeilijke bevalling'', verzucht ze. ,,Ik had last van een echt writers block, heel lastig, zeker als je er desondanks echt tijd voor vrijmaakt. De rest van de band moest ook wachten. Dus zijn we maar covers gaan spelen in de oefenruimte, om toch iets samen te doen en je skills, je vaardigheden niet te verliezen. En toen kwamen de nieuwe nummers langzamerhand, gelukkig.''

Na een reis naar Mali op initiatief van het Tilburgse Mundial-festival, vloeide het nieuwe werk een stuk vlotter uit Jacquelines pen. ,,Toen schreef ik er drie in een week. Het klinkt een beetje klef, maar ik voelde me echt een beetje verlicht toen ik terugkwam. Van: wat zit ik nou te zeiken ook. Maar ik blijf een hele onzekere miep, hoor. Wat mijn eigen nummers betreft, denk ik altijd meteen dat niemand ze mooi zal vinden. Als ik een nieuw liedje na lang aandringen aan de rest van de band liet horen, zei ik: ,,Nou niet meteen zeggen dat het slecht is, dat weet ik zelf wel.''

De liedjes voor het Krezip-debuut Nothing Less werden geschreven door een puber tussen haar veertiende en zeventiende. Jacqueline is nu twintig en dus, vindt ze zelf, officieel puber-af. ,,Het is wel hetzelfde idee: dingen die in mijn hoofd omgaan. Maar die dingen zijn veranderd, want ik ben ouder geworden. Ik lees er nog wel een bepaalde naïviteit in terug. Het gaat over een ik die aan het zoeken is: waarom voel ik me nou zo rot? Ik ben helemaal niet negatief ingesteld, maar toch, je moet je uren rot voelen om nieuwe liedjes te kunnen schrijven, lijkt het wel. Het nummer Days Like This gaat daar ook over: geen tijd voor zo'n rotgevoel, want je moet liedjes schrijven. Maar die gaan juist over je rot voelen. Dat is het dilemma. Ik haat het, zulke melancholische buien. Maar ik hoop ook dat ze nooit overgaan, want je kunt er eindeloos over schrijven.''

Op het Brusselse podium kondigt Jacqueline That 'll Be Me aan als ,,het leukste nummer van de nieuwe cd''. Het is met zijn slepende ritme en jazzy sfeer ook het meest afwijkende lied op de nieuwe plaat die verder vooral snelle stukken vol stevige, springerige gitaarpartijen bevat. De trompetpartij van de plaatversie doet Jacqueline nu na met haar stem door een vervormende microfoon, terwijl zus Anne gezellig naast Annelies achter de toetsen kruipt om de Hammond-partij te spelen.

,,Die zitten er bij mij wel eens tussen, van die afwijkende nummers. Soms buigen ze te ver af van het Krezip-geluid, maar deze kon net. Er is wel een Krezip-stramien, maar ook weer niet. We voelen zelf wel of iets al of niet past. Het moest wel een logisch album worden. De nieuwe plaat is nog duidelijk Krezip, maar we hebben niet voortgeborduurd op Nothing Less. Als we een cd hadden gemaakt vol I Would Stay's waren we natuurlijk afgemaakt.''

I Would Stay, de ballad die Krezip beroemd maakte, is opvallend afwezig op de setlist in Brussel.

,,De fans in Den Bosch waren er blij om dat we dat niet speelden, die zijn er onderhand wel flauw van, maar ik kan me voorstellen dat we het bij grotere optredens wel weer doen.''

Op de nieuwe plaat staat dan toch één langzaam 'pianoliedje', Promise. ,,Dat wordt waarschijnlijk de tweede single, al is dat wel wat voor de hand liggend. Maar het is ook een heel mooi liedje, en het lijkt niet echt op I Would Stay.'' En, zegt ze een functionaris van de platenmaatschappij na, je kunt wel alternatief en eigenwijs blijven doen, maar je moet ook een beetje om de deplorabele staat van de muziekindustrie denken.

Days Like This (Warner) verschijnt morgen

    • Jacob Haagsma