Magistrale Cipollini zet kroon op werk van Italianen

Zelfs de weergoden waren gisteren bij het WK wielrennen op de hand van `Mooie Mario'. Vrees had hij alleen voor slecht weer, had de grootste favoriet voor de wereldtitel gezegd aan de vooravond van de 256 kilometer lange wedstrijd op en om het autocircuit van Zolder. Op het droge asfalt dat af en toe ook nog door de najaarszon was beschenen, sprintte Mario Cipollini oppermachtig naar de overwinning. Zijn collega's Robbie McEwen (tweede) en Erik Zabel (derde) vormden in de finale geen enkele bedreiging. De 35-jarige Re Leone (Leeuwenkoning), die voor het eerst aan een WK deelnam, hield de Australiër en de Duitser op gepaste afstand en werd door een echte koning, Albert van België, gekroond tot de nieuwe wereldkampioen.

Italië had het negen jaar zonder wereldkampioen moeten stellen. Gianni Bugno, in 1991 (Stuttgart) en 1992 (Benidorm), was de laatste. Sindsdien ging het meestal door onenigheid mis in de squadra. De Italiaanse renners gunden elkaar het succes niet. Hoe anders was het deze keer, in een WK dat op het lijf was geschreven van de sprinters. Zoals z'n ploeggenoten bij Acqua & Sapone dat de rest van het jaar doen, zo opereerde de Italiaanse ploeg gisteren. Volgens het boekje katapulteerde `de blauwe trein' Cipollini naar de finish.

Sinds bekend werd dat het WK in Zolder zou worden gehouden, wist Cipollini dat hij daar de kans had om een droom te verwezenlijken. Hij opende het wielerjaar door een andere lang gekoesterde droom in zijn veertienjarige loopbaan in vervulling te laten gaan: voor eigen publiek won hij de eerste wereldbekerwedstrijd van het seizoen, Milaan-Sanremo. Gevolgd door een zege in Gent-Wevelgem en liefst zes etappe-overwinningen in de Ronde van Italië.

Ziek was Cipollini ervan dat hij als 's werelds beste sprinter opnieuw niet naar de Ronde van Frankrijk mocht. Tourdirecteur Leblanc was niet genegen zijn ploeg Acqua & Sapone een wildcard toe te kennen, met als argument dat Cipollini in de zeven keer dat hij aan de Tour had deelgenomen nog nooit Parijs had gehaald. Steeds had hij onderweg opgegeven en dat was voor Leblanc reden genoeg om de ploeg met de kleurrijkste wielrenner van de afgelopen decennia de toegang tot 's werelds grootste wielerevenement te ontzeggen. Toen hij in de eerste week van de Tour collega's als McEwen, Zabel en Freire zag winnen, kondigde een gefrustreerde Cipollini zijn afscheid aan, een beslissing waar hij van terugkwam.

In de Ronde van Nederland, in augustus, zou Cipollini zijn rentree maken, en zijn krachten weer meten met Zabel, McEwen, Freire en Steels, maar uiteindelijk zegde hij af. De Italiaan koos begin vorige maand de Ronde van Spanje als het decor voor zijn terugkeer en die gaf hij met drie etappe-zeges een oogverblindende glans. De bondscoach van Italië, oud-renner Franco Ballerini, was in de Vuelta getuige van Cipollini's machtsvertoon en garandeerde dat de WK-ploeg rondom hem zou worden geformeerd. Beide Toscanen spraken elkaar uitgebreid in augustus, toen duidelijk werd dat `Cipo' zijn carrière een vervolg zou geven, vooral met het oog op het WK.

,,Sinds de Giro heb je geen wedstrijden meer gereden'', hield Ballerini hem voor, ,,maar als ik begin september merk dat je weer de coureur bent die Milaan-Sanremo en Gent-Wevelgem heeft gewonnen, dan speel ik bij het WK de kaart-Cipollini. Zo niet, dan kan ik renners als Bettini niet vragen om zich voor jou op te offeren.''

Met zijn drie etappezeges in de Vuelta overtuigde de renner uit Lucca de slechts twee jaar oudere bondscoach uit Florence. Na een week Vuelta kon Cipollini zich thuis in alle rust gaan voorbereiden op wat hij al lange tijd ,,de wedstrijd van mijn leven'' noemde. De voorbereiding bevatte ook praatsessies met zijn ploeggenoten in de WK-selectie. Met een gerust hart ging hij gisteren van start voor het snelst gereden WK ooit. Het peloton denderde met een gemiddelde recordsnelheid van 46,538 kilometer per uur over het nagenoeg vlakke parkoers – het oude record stond op 42,822 (Plouay 2000). In de laatste ronden lag het tempo boven de vijftig kilometer per uur.

,,Champagne'', riep Paolo Bettini uitgelaten nadat hij voorbij de finish zijn fiets bij de box van de Italiaanse ploeg had geparkeerd. Bettini, een jaar geleden in Lissabon tweede achter wereldkampioen Freire, vierde Cipollini's overwinning nog enthousiaster dan zijn eigen zege dit voorjaar in de klassieker Luik-Bastenaken-Luik. Volgende week heeft Bettini zijn eigen feest. In de Ronde van Lombardije wint hij waarschijnlijk de wereldbeker.

Renners als Bettini, Di Luca en Lombardi kusten elkaar, mecaniciens en officials hartstochtelijk. Ze omhelsden elkaar en spraken over een `verenigd Italië'. In ,,een klimaat van eenheid'' had Cipollini zijn wereldtitel behaald. Met dank aan bondscoach Ballerini, behalve een gerespecteerd generatiegenoot temidden van temperamentvolle wielrenners een baken van rust. De lijfspreuk van één van de ploegen waarbij hij reed, Mapei, is vincere insieme. Winnen doe je met elkaar.

In zijn regenboogtrui openbaarde Cipollini zijn nieuwe droom: Milaan-Sanremo winnen als wereldkampioen en het recordaantal etappezeges van Alfredo Binda (41) evenaren en verbeteren. Cipo staat op 40. En dan is er nog de Tour de France, die volgend jaar zijn honderdjarig bestaan viert. Volgende week presenteert Jean-Marie Leblanc in Parijs het parkoers van de jubileumeditie. Sinds gisteren kan de Tourdirecteur niet meer om Mario Cipollini heen.