WAF-WOEF...

In een sfeer van jolige vrolijkheid zijn in een theaterzaal op Harvard de Ig Nobelprijzen 2002 uitgereikt. Zoals altijd ging het om onderzoek dat `cannot or should not be reproduced' en de bekroonden hadden zich weer ingespannen om met geestige absurditeiten en melige ongein de serieuze wetenschap te relativeren.

De hoogtepunten op een rijtje. Speelgoedfabrikant Keito Sato, akoesticus Matsumi Suzuki en diergeneeskundige Norio Kogure kregen de Ig-Nobelprijs voor de vrede voor hun uitvinding van de bow-lingual, een apparaatje waarmee mensen honden kunnen verstaan. De hond krijgt een microfoon van acht centimeter om de hals en een device dat zijn `taal' interpreteert. De bedenkers claimen ruim 200 hondenwoorden of -zinnen te begrijpen, onderverdeeld in de categorieën plezier, frustratie, dreigen, spijt, eisen en zelfexpressie. Zodra de bow-lingual een hondengeluid herkent, zoekt hij er een passende mensenzin bij. De hond zegt niet meer `Waf woef! maar `Gooi weg die bal! Om eentonigheid te vermijden kiest het apparaat uit een aantal zinnen van gelijke betekenis. De bow-lingual, die chihuahuas én Duitse herders aan kan, kost circa 120 dollar en was bij zijn introductie, twee weken geleden, in Japan direct een hit.

...EN BEITELBALLEN

De fysicus Arnd Leike krijgt de Ig-Nobelprijs voor de natuurkunde voor onderzoek naar het inzakken van bierschuim. Aan de Ludwig-Maximilians-Universität te München schonk hij bierpullen vol met flesjes Erdinger Weissbier, Augustinerbräu München en Budweiser Budvar en noteerde de hoogte van de schuimkraag als functie van de tijd. De hypothese dat het om een exponentieel verval gaat bleek te kloppen. `Natuurlijk', aldus Leike in een toelichting, `dronk ik na afloop het bier op'.

Ook een Ig-Nobelprijs is te winnen met stokoud onderzoek. Chris McManus publiceerde op 5 februari 1976 in Nature het artikel `Scrotal Asymmetry in Man and in Ancient Sculpture' en zag dat dit jaar beloond met de Ig-Nobelprijs voor de geneeskunde. McManus onderzocht 107 beelden in Italiaanse musea, uit de Oudheid en uit de Renaissance. Hoewel de beeldhouwers geheel terecht de rechtertestikel hoger plaatsten, gingen ze de fout in door de linkertestikel het grootst te beitelen. `Waarschijnlijk', aldus McManus, `gebruikten ze hun gezonde verstand en dat zegt dat het zwaarst het laagst hoort'.

    • Dirk van Delft