Verrassingspost van Bugbear

Een computervirus kan je leven overhoop gooien. Wis vertrouwelijke, aanstootgevende of voze post van de harde schijf en pak de telefoon.

Het BugBear-virus zorgt deze week voor extra post. Opmerkelijke post. Het begint maandag met een mailtje van een vriendin die ik al te lang niet meer heb gesproken. Zonder enige nadere toelichting tref ik ingesloten haar verlanglijst voor Sinterklaas.

– `Parkervulpen, goedkope versie. Ik schrijf alleen met zwart.'

– `Agenda vulling, 1 week op 2 pagina's.'

– `We hebben inmiddels al twee paar accu-oplaadkabels, dus die niet meer graag!'

Ook van zakenrelaties uit binnen- en buitenland, verre kennissen en volstrekt vreemden druppelen cryptische en veelal grappig amicale berichtjes binnen. Er is een beleggingsadvies van een student uit Nijmegen. Een meneer uit Bussum schrijft dat hij zojuist `van zijn stoel is gevallen' bij het bericht dat hij `de kerstpuzzel' heeft gewonnen.

BugBear, die deze week ongenadig toesloeg, maakt gebruik van een kier in Internet Explorer. Op de harde schijf doet BugBear een greep in het archief met oude correspondentie. Hij haalt er adressen en berichten uit en combineert die naar eigen inzicht. Zo verspreidde BugBear deze week miljoenen verkeerd geadresseerde poststukken.

Miljoenen brieven in een verkeerde envelop. De gedachte alleen al moet de ultieme nachtmerrie voor secretaresses zijn. Jaren geleden maakte ik het mee op het werk. Twee klanten, concurrenten van elkaar, kregen elkanders brief, vol gevoelige details. De verwarring was toen al niet te overzien.

Nog pijnlijker: een achterneefje vond op zolder een doos met de liefdesbrieven van zijn ouders en besloot postbodetje te gaan spelen. Vlijtig bezorgde de kleuter de brieven in de buurt huis aan huis. Verhuizen was geloof ik de enige optie.

Het is onbehoorlijk maar ik kon het de afgelopen dagen toch niet laten. Met rode oortjes klikte ik de berichten open die met regelmaat bleven arriveren. De meeste zijn niet meer dan een flard. Een vluchtige schakel in een correspondentie die mij verder ontgaat. Maar er is ook een keurige sollicitatiebrief en een mailtje over een nieuw huis, inclusief de toekomstige huurprijs. En dan stuit ik op een bericht dat me het schaamrood naar de kaken jaagt. Een zakenrelatie schrijft, zo te lezen aan een goede vriendin, over een zwangerschap waarvan ik het bestaan niet weet. Het bericht is onbekommerd geschreven, met enig detail.

Enige rondvraag leert dat ik niet de enige ben met zulke onthullingen. Dankzij de virus-verrassingspost heeft een collega ontdekt dat het kind van een kennis het product is van inseminatie. Het kind zelf weet nog van niets.

We vrezen virussen omdat ze onze harde schijf door elkaar gooien, bestanden wegmaken en de computer saboteren. Dat is vreselijk, want je bent minstens een halve week zoet om alles weer geïnstalleerd en op zijn plaats te krijgen. En voor wie zijn back-ups laat verslonzen komt daar nog het verlies van veel vruchtvol werk bij. Maar dat alles is toch peanuts vergeleken met de schade van dat ene vertrouwelijke of scabreuze mailtje waarmee een virus niet je computer maar je leven overhoop gooit.

Het lijkt een kwestie van tijd voor de virusmakers dat ook ontdekken en hun hobby verleggen van computer-vandalisme naar sociaal-vandalisme. Een slim virusprogrammaatje zal er weinig moeite mee hebben gevoelige passages van de harde schijf te lichten en te verspreiden. Voor de zekerheid heb ik uit mijn e-mail-archief alvast alles gewist wat heimelijk, aanstootgevend, voos en ongepast is. Daarvoor pak ik voortaan weer de telefoon.